যাযাবৰ-উভতি অহাৰ গান

যাযাবৰ – উভতি অহাৰ গান (প্ৰথম স্তৱক)এদিন সপোন বুকুত বান্ধি, ওলাই গ'লোঁ অচিন দেশ,মায়ে ক'লে, "সাৱধানে থাকিবা", চকুত লুকাই নীৰৱ শেষ।গাঁওখন পিছত ৰৈ গ'ল, সেউজীয়া পথ, নদীৰ পাৰ,পেটৰ দুখে মোক আঁতৰাই নিলে, অচিন নগৰৰ ব্যস্ত দ্বাৰ। (ধ্ৰুপদ)মই যাযাবৰ, পথেই মোৰ ঘৰ,চকুত সপোন, বুকুত বিষৰ ঢৌ।ধন বিচাৰি ফুৰোঁ পৃথিৱীজুৰি,তথাপিও মনটো উভতি যায় গাঁও।মোৰ মাটি, মোৰ মানুহ, মোৰ আইৰ মাত,সেইবোৰেই জীৱনৰ আটাইতকৈ ডাঙৰ সম্পদ। (দ্বিতীয় স্তৱক)কাৰখানাৰ ধোঁৱা, ব্যস্ত পথবোৰ,দিন-ৰাতি কেৱল কাম।হাঁহিৰ আঁৰত লুকাই থাকে,অসংখ্য নোকোৱা অভিমান।মাকৰ ফোনত মাত শুনিলেই,চকুপানী লুকুৱাই হাঁহোঁ,নিজৰ দুখবোৰ বুকুত থৈ,"মই ভালেই আছোঁ" বুলি কওঁ। (ধ্ৰুপদ)মই যাযাবৰ, পথেই মোৰ ঘৰ,চকুত সপোন, বুকুত বিষৰ ঢৌ।ধন বিচাৰি ফুৰোঁ পৃথিৱীজুৰি,তথাপিও মনটো উভতি যায় গাঁও। (ব্ৰিজ)এদিন খবৰ আহিল ঘৰখনৰ পৰা,সময় কাৰোবাক নৰখে ৰৈ।সেইদিন বুজিলোঁ—ধনতকৈ মূল্যৱান,আপোন মানুহৰ মৰমময়ী স্নেহই।উভতি আহিলোঁ নিজৰ মাটিলৈ,আকৌ আৰম্ভ নতুন যাত্ৰা,ঘামৰ টোপালে সপোন সিঁচি,জিলিকিল আশাৰ প্ৰভাত। (অন্তিম ধ্ৰুপদ)মই আৰু যাযাবৰ নহওঁ,শিপালৈ উভতি আহিছোঁ।মোৰ গাঁও, মোৰ দেশ, মোৰ পৰিচয়,হৃদয়ত আকৌ সজাই ৰাখিছোঁ।য'তেই যাওঁ, মনত ৰাখিম সদায়,জন্মভূমিয়েই জীৱনৰ সঁচা আশ্ৰয়।