শদিয়াৰ পৰা ভৰলীলৈ ( আধুনিক অসমীয়া ৰোমাণ্টিক গীত)

শদিয়াৰ পৰা ভৰলীলৈ (আধুনিক ৰোমাণ্টিক অসমীয়া গীত) মই থাকোঁ শদিয়াত, তুমি থাকা ভৰলীত, দুয়োৰে মাজত আছে বহু দূৰৰ প্ৰীত। তথাপিও প্ৰতিটো উশাহত তোমাৰ নামেই লওঁ, দিনটোৰ শেষত তোমাক ভাবি নিশাটো উজাগৰে কটাওঁ। Instagram-ত প্ৰথম দেখিলোঁ তোমাক, হাঁহিটো যেন চন্দ্ৰৰ পোহৰ। Facebook-ত follow কৰি দিলা মৰমৰ খবৰ। সন্ধিয়া হ'লেই দেউতাৰ মোবাইলখন Homework চাওঁ বুলি খোজোঁ, গম নোপোৱাকৈ তোমাৰ Profile চাই মনত লুকাই হাঁহোঁ। শ্ৰেণীকোঠাৰ পিছফালে বহি বহীৰ শেষ পৃষ্ঠাত, অজানতে লিখি যাওঁ তোমাৰ নাম শতবাৰ। নদী মোৰ প্ৰথম লগৰী, নদী মোৰ আপোন প্ৰাণ, তুমি যদি মোৰ কাষত থাকা ধুনীয়া হ'ব জীৱনৰ গান। শদিয়াৰ আকাশ চালে মনত পৰে ভৰলীৰ চাঁদ, একেটা আকাশৰ তলতেই আছোঁ তথাপিও কিয় ইমান বাধা? তোমাৰ হাঁহিৰ সুৰটো শুনিবলৈ মনত জাগে হাজাৰ আশা, এটা Message আহিলেই যেন ফুলি উঠে হৃদয়ৰ ভাষা। যিদিনা প্ৰথম লগ পাম, চকুত চকু থৈ ক'ম— "ফোনৰ পৰ্দাত নহয়, আজিৰ পৰা হৃদয়তেই থাকিবা।" হাতত হাত ধৰি নদীৰ পাৰে পাৰে খোজ দিম, তুমি মোৰ সপোন, তোমাক লৈ জীৱন সাজিম। মই থাকোঁ শদিয়াত, তুমি থাকা ভৰলীত, দূৰত্বই নোৱাৰিব কেতিয়াও ভাঙিব আমাৰ প্ৰীত। সন্ধিয়া হ'লেই দেউতাৰ মোবাইলখন Homework চাওঁ বুলি খোজোঁ, তোমাৰ এটি ছবিৰ বাবে আজি হৃদয়খন খুলি থওঁ। নদী মোৰ প্ৰথম লগৰী, নদী মোৰ আপোন প্ৰাণ, জীৱনৰ শেষ উশাহলৈ তুমিয়েই হ'বা মোৰ গান। শদিয়াৰ বতাহে লৈ যাওক মোৰ মৰমৰ বাণী, ভৰলীৰ আকাশত শুনিবা— "তুমিয়েই মোৰ জীৱনৰ ৰাণী।" :::