"আমাৰ দোষটো কি?"

🎵 গীত: "আমাৰ দোষটো কি?" কেতিয়াবা নিজকে সোধোঁ...আমাৰ দোষটো কি? পঢ়িলোঁ...পৰিশ্ৰম কৰিলোঁ...মাক-দেউতাকৰ সপোন বুকুত বান্ধিলোঁ...তথাপিও...আজিও জীৱনটো কিস্তিৰ খাতাত বন্দী। MA পাছ কৰিলোঁ, ডিগ্ৰী হাতত লৈ,সপোনে সপোন বুনিছিলোঁ মনে মনে কৈ।Interview পাৰ হ'লোঁ, বহু দুৱাৰ খোলিল,শেষত ক'লে—"অপেক্ষা কৰক"... সময়েই গ'ল। মায়ে কয়, "বাবা, নিশ্চয় এদিন হ'ব",দেউতাৰ হাঁহিত লুকাই থাকে নীৰৱ বেদনা।ঘৰৰ বেৰত সপোনৰ ছবি ওলমি থাকে,কিন্তু বাস্তৱে প্ৰতিদিন বুকুত আঘাত মাৰে। আমাৰ দোষটো কি? কওকচোন এবাৰ!পঢ়িলোঁ, যুঁজিলোঁ, তথাপিও কিয় হাৰ?কিস্তিৰ তাৰিখ আহে, বেংকৰ ফোন আহে,আঁচলত চকুলো লুকুৱাই মায়ে হাঁহি থাকে। আমাৰ দোষটো কি? কওকচোন এবাৰ!মেহনতৰ ঘামৰ কিয় নাই কোনো দাম?এই গান মোৰ অকলে নহয়—হাজাৰ যুৱকৰ বুকুৰ অব্যক্ত আৰ্তনাদ। ট্ৰেক্টৰ এখন ল'লোঁ ভৱিষ্যতৰ আশাত,কিস্তি পৰিশোধ কৰোঁ বুকুত হাজাৰ ভয়ত।ডিজেলৰ দাম বাঢ়ে, মেৰামতি শেষ নাই,কাম কৰি কৰিও হাতত একো নাথাকে ভাই। ধান ফলাওঁ, বজাৰত উচিত দাম নাই,ঘামে তিয়াই দিয়া মাটিৰো মূল্য নাই।মাছ বেচিলোঁ, কম্পিউটাৰ চলালোঁ,কাৰেন্টৰ কাম কৰি দিন-ৰাতি কটালোঁ। লাভ বিচাৰি ওলাইছিলোঁ জীৱনৰ পথত,লোকচানৰ পাহাৰ থিয় হৈ আছিল আগত। মই অকলে নহয়, মোৰ লগত বহুত আছে,কাৰোবাৰ চাকৰি নাই, কাৰোবাৰ ঋণৰ বোজা আছে।কাৰোবাৰ ঘৰত বৃদ্ধ পিতৃ-মাতৃ অপেক্ষাত,কাৰোবাৰ সপোন ভাঙি পৰে নীৰৱ নিশাত। ডিগ্ৰী আজিও আলমাৰিত ধূলি খায়,মাকৰ আশা প্ৰতিদিনে চকুলোৰে বৈ যায়।যুৱকৰ বুকুত এতিয়াও জুই জ্বলে,কিন্তু সুযোগবোৰ কিয় দূৰতেই ৰৈ থাকে? আমি ভিক্ষা নোখোজোঁ...আমি দয়া নোখোজোঁ...আমি কেৱলআমাৰ মেহনতৰ সন্মান বিচাৰোঁ। কৃষকৰ ঘামৰ মূল্য বিচাৰোঁ...যুৱকৰ যোগ্যতাৰ মূল্য বিচাৰোঁ...সঁচা পৰিশ্ৰমৰ ন্যায্য সন্মান বিচাৰোঁ। এদিন সূৰ্য উঠিব...এদিন আঁধাৰ আঁতৰি যাব...আমাৰ ঘামৰ মূল্যএদিন নিশ্চয় ইতিহাসে লিখিব। সেইদিনমায়ে আৰু চকুলো লুকুৱাব নালাগিব,দেউতাই নীৰৱে দুখ গিলিব নালাগিব। আমিও ক'ম—"সংগ্ৰাম বৃথা নাছিল..." এই গানএজন মানুহৰ কাহিনী নহয়... এই গানপ্ৰতিজন কৃষকৰ... প্ৰতিজন নিবনুৱাৰ... প্ৰতিজন ঋণত জৰ্জৰিত পৰিয়ালৰ... আৰুপ্ৰতিজন মেহনতী মানুহৰ হৃদয়ৰ মাত। "হাৰ নামানিম...কাৰণ আশা জীয়াই থকাটোও এক সংগ্ৰাম।"