আৰক্ষী ইউনিফৰ্মৰ আঁৰত

"ইউনিফৰ্মৰ আঁৰত" ( ঘড়ীত সময় নাচায়, ডিউটিয়ে সময় কয়। সূৰ্য্য উঠাৰ আগতেই আমি সাজু হওঁ, আৰু বহু ৰাতি ঘৰলৈ উভতি আহোঁ, যেতিয়া নিজৰ সন্তানেও শুই পৰে। আমি আৰক্ষী যোৱান... ৰাইজৰ শান্তিয়েই আমাৰ জীৱনৰ সপোন। আমি আৰক্ষী যোৱান, ৰাইজৰ পহৰা দিওঁ, দিন নাই, ৰাতি নাই, কৰ্তব্যতেই জীয়াওঁ। ক'ৰবাত emergency, ক'ৰবাত মৃত্যুৰ কান্দোন, ক'ৰবাত সীমান্তত গুলীৰ শব্দ, ক'ৰবাত অশান্তিৰ কোলাহল। য'তেই বিপদ, ত'তেই আমাৰ নাম, য'তেই ভয়, ত'তেই আমাৰ কাম। নিজৰ সুখ-দুখ পাহৰি, আনৰ মুখত হাঁহি বিচাৰোঁ। আমি আৰক্ষী যোৱান, দেশৰ বুকুৰ অভিমান। জীৱনটো উচৰ্গা কৰোঁ, মানুহৰ শান্তিৰ কাৰণ। কিন্তু কিয় সমাজে, ঘৃণাৰ চকুৰে চায়? কেইজনৰ ভুলৰ বাবেই, সকলোকে একে বুলি কয়। আমি মানুহ, আমাৰো বুকুত বিষ থাকে। ইউনিফৰ্মৰ আঁৰত এখন কোমল হৃদয় ধপধপ কৰে। দুৰ্ঘটনাৰ পথত প্ৰথমে আমি আহোঁ, ৰক্তাক্ত দৃশ্য দেখি বুকু কঁপি উঠে। মৃতদেহ কঢ়িয়াওঁ, কান্দি থকা মাক-বাপেকক সান্ত্বনা দিওঁ। শিশুৰ চকুলোৰে হৃদয় ভাঙি যায়, তথাপিও ডিউটিয়ে কয়— "সাহসী হোৱা, আগবাঢ়া।" বিহু আহে, দুৰ্গা পূজা আহে, দীপাৱলী, ঈদ, বৰদিন— সকলো উৎসৱ পাৰ হৈ যায়। ঘৰত অপেক্ষা কৰে মা, দেউতা, পত্নী, সন্তান। ভিডিঅ' কলত হাঁহি দিওঁ, চকুলোৰ পানী লুকুৱাই ৰাখোঁ। সন্তানে সোধে— "দেউতা, কেতিয়া আহিবা?" উত্তৰ দিব নোৱাৰোঁ... কাৰণ কৰ্তব্যৰ কোনো শেষ নাই। কেতিয়াবা গালি পাওঁ, কেতিয়াবা শলাগো নাপাওঁ। সৎভাৱে কাম কৰিও, অবিশ্বাসৰ দৃষ্টিত চায়। ভুল কৰা কেইজনৰ বাবেই সকলোকে দোষ নিদিব। হাজাৰো আৰক্ষীয়ে জীৱন দি দেশ বচায়। শীতৰ নিশা, বৰষুণৰ বতাহ, ৪৫ ডিগ্ৰী ৰ'দ— সকলো সহি থিয় হওঁ। জ্বৰ থাকিলেও ডিউটি, ভাগৰ লাগিলেও ডিউটি, নিজৰ দুখবোৰ ইউনিফৰ্মৰ ভিতৰতে লুকুৱাই থওঁ। আমাৰো মন কান্দে, আমাৰো সপোন আছে, আমাৰো আছে মাকৰ মৰম, সন্তানৰ হাঁহি। জেইল পাহৰা, VIP ডিউটি, ট্ৰেফিক নিয়ন্ত্ৰণ, অপৰাধীৰ পিছত খেদা। এদিনো সহজ নহয় আৰক্ষীৰ জীৱন। দেশৰ আইন জীয়াই ৰাখিবলৈ নিজকে বিসৰ্জন দিওঁ। আমি আৰক্ষী যোৱান, ৰাইজৰ বিশ্বাস আমাৰ শক্তি। জীৱন থাকোঁতে দেশক কেতিয়াও নেৰিম। সন্মান দিয়ক, ভালপোৱা দিয়ক, আমাৰো আছে এখন ঘৰ, এটি পৰিয়াল, এখন হৃদয়। আমি শিল নহয়, আমিও মানুহ। চকুলোৰে কান্দোঁ, মনত দুখ পাওঁ, তথাপিও হাঁহি মাৰি ডিউটিত ওলাই যাওঁ। এদিন যদি ইতিহাস লিখা হয়, লিখ