Yaman Dəyişmisən...

Küçələr eynidir, şəhər də həmin, Amma sən o sən deyilsən, sevgilim. Gözünün içində itdiyim adam, İndi bir yad kimi baxır, əminəm. O isti gülüşdən əsər-əlamət, Qalmayıb, bürüyüb qəlbi rütubət. Zamanla hər şeyi sildin apardın, Sən məni özünə məhkum elədin. Mənim tanıdığım o məsum insan, Necə bu qədər də amansız oldu? Bir vaxtlar toxunmağa qıymadığın qəlb, İndi soyuq əllərində buz oldu. Yaman dəyişmisən, tanıya bilmirəm, Səni itirməkdən qorxurdum, indi tapmıram. O doğma baxışlar hara yox oldu? Sənin bu soyuqluğun canımı aldı. Sən getdin, yerinə bir yad adam qaldı... Zəngimə cavablar gecikir indi, Cümlələr qısadır, sözlər bəhanə. Mənimlə danışan o şirin dillər, İndi sükutla çəkir işgəncə. Səni bu hala gətirən nə idi? Məni mən edən o saf sevgi hardadır? Məyusluq içində boğulur ruhum, Hər baxışın mənə bir ağır zərbə. Səni hər görəndə qəlbim göynəyir, Yenidən vurulmaq istərkən sənə, Gözümdə böyüyən o böyük dağdın, İndi uzaqdan bir tozsan sadəcə. Bəlkə də günahkar bu ötən zamandır, Bəlkə də içində gizli bir mehandır. Amma mən dözmürəm bu yad bədənə, Mən səni axtarıram, bənzəmirsən özünə... Sakitcə uzaqlaşıram həyatından, Çünki sən artıq o sən deyilsən. Yaddaşımda qalan o insanla vidalaşıram, Sən yaman dəyişmisən... Çox yaman dəyişmisən...