Qismət Belə İmiş, Nə Demək Olar...

Bir yarımçıq nağıl, bir sınıq şüşə, Hər şey gözümüzün önündə bitdi. Yalvarmaq, sızlamaq gəlməz bir işə, Bizdən asılı olmayan küləklər əsdi. Dünən əlimizdən tutan ümidlər, Bu gün uzaqlaşıb bir kölgə tək itdi. Qismət belə imiş, nə demək olar... Tale belə yazdı, boyun əyməli. Bəzən sevdiyini itirər insan, Sükutla, çarəsiz qəbul etməli. Göz yaşı quruyar, xatirə qalar, Qismət belə imiş, nə demək olar... Yollar ayrılıbsa, demək, vaxtıdır, Zorla saxlanılmaz uçan quş belə. Bu, sevgi köçünün son dayanacağı, Həyat dərsi imiş, çətin olsa da. Daha günahkarı axtarmır ürək, Hər şeyi zamana buraxdıq belə. Qismət belə imiş, nə demək olar... Tale belə yazdı, boyun əyməli. Bəzən sevdiyini itirər insan, Sükutla, çarəsiz qəbul etməli. Göz yaşı quruyar, xatirə qalar, Qismət belə imiş, nə demək olar... Ağrı da, acı da bizə pay imiş, Bu böyük rəsmin bir parçasıyıq. Səni itirməyin fəlsəfəsində, Mən indi anladım, biz heç nəyikmiş. Göylərdə yazılan hökmə qarşı, Biz sadəcə iki bəndəymişik. İsyan etmək nəyi dəyişər axı? Zaman geriyəmi dönəcək sanki? Bu, məğlubiyyət deyil, sadəcə təslim, Həyatın öz qanununa, əbədi hökmünə... Sənə xoşbəxtliklər diləyirəm mən, Mənə qalan bu sakit hüzünlə... İndi boş otaqda tənha kölgəmlə, Vərəqləyirəm ötən günləri. Nə bir peşmanlıq var, nə də bir nifrət, Saf bir hüzur bürüyüb içimi. Yazılan pozulmaz, bu bir həqiqət, Mən də sildim gözdən sonuncu nəmi. Nə demək olar... Qismət belə imiş... Ulduzlar söndü, pərdə qapandı. Hər kəs öz yoluna... Çarəsiz, amma sakit... Qismət belə imiş, nə demək olar...