Biz Bu Sevgini Qoruya Bilmədik...

Sükut çöküb otağın hər küncünə, Divarlardan asılıb xatirələr. İndi günah axtarırıq özümüzdə, Görəsən, kim daha çox etdi hədər? Sən öz doğrundan bərk-bərk yapışdın, Mən də öz qürurumu sipər etdim. Biz bir-birimizlə deyil, sanki özümüzlə yarışdıq, Addım-addım bu sondan içəri keçdik. Hər şey gözümüzün önündə uçub getdi, Bir kəlmə "bağışla" deyə bilmədik. O fırtına ikimizi də məhv etdi, Biz sadəcə durub tamaşa etdik. Sənin inadın, mənim o kor qəzəbim Bir sarayı bir saniyədə bərbad elədi. İndi qalan təkcə can sızıltısı, Gör neçə illik əməyi fəda elədi. Biz bu sevgini qoruya bilmədik, Uduzduq bu eşqi öz əlimizlə. Nə sən güzəştə getdin, nə mən əyildim, Yandırdıq körpüləri öz əlimizlə. İndi ikimiz də eyni dərddən alışıb yanırıq, Ayrı-ayrı künclərdə peşmanlıq yaşayırıq. Böyük bir nağıl idi, biz sona çatdırdıq, Amma bu sonu heç birimiz istəmədik... Gecələr pıçıldayır adını mənə, Bilirəm, sən də oyaqsan bu saatda. Göz yaşları bəraət qazandırmır heç nəyə, Bir daha biz ola bilmərik bu həyatda. Səhvlərimiz dağ boyda ucaldı ara yerdə, Nəfəsimiz kəsildi o yükün altında. İndi hərəmiz bir tərəfdə, gizli bir yerdə, Ağlayırıq itirdiyimiz o cənnətin ardınca. Zamanı geri qaytarmaq mümkün olsaydı kaş, Susardım, bircə kəlmə də incitməzdim səni. Amma indi gözlərdə donub qalan soyuq yaş, Xatırladır hər an mənə bu acı həqiqəti. Nə sən təmizsən bu hekayədə, nə də mən, İki günahkar, iki yarımçıq insan... Biz özümüz yazdıq bu qəmli ssenarini, İndi payımıza düşən fəğan və üsyan. Bəlkə də bir addım bəs idi bizə, Bircə addım atıb qucaqlasaydıq... Yenik düşməyəydik kaş o haqsız sözümüzə, Bu qədər uzaqlaşıb, yadlaşmasaydıq. Ah, bu təəssüf, bu gecikmiş peşmanlıq! Yandırır içimi, kül edir hər an. Bir tək sual qalır canımı alan: Dəyərdimi bir heç üçün olmaq tar-mar?.. Yarım qaldı hər şey... Biz qoruya bilmədik... Nə sən haqlı çıxdın, nə mən... Sadəcə bitdik. Ardıca çəkilən bu ağır təəssüf, İndi bizə yeganə xatirə. Biz bu sevgini... qoruya bilmədik... Əlvida, mənim ən böyük peşmanlığım...