Ελεύθερο Σχέδιο: Κεράσια & Φράουλες!

Φωτ:   / 2072572630011311   ΚΕΡΑΣΙ — Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ Το μπολ με κεράσια μην τα δεις ως αντικείμενο, αλλά ως μικρή σκηνή. Μια τελετή φωτός, να μη θέλουν να χάσουν την ζεστασιά, σαν μικρές καρδιές που χτυπούν όλες μαζί, σαν να έχουν μνήμη του κλαδιού που τα κράτησε. Πινελιά ελεύθερη, ρευστή, ανυπόμονη, θέλει να προλάβει τη λάμψη πριν χαθεί. Η λευκή σπίθα στο φλοιό τους — η μικρή αναπνοή φωτός — η στιγμή που ο καρπός αποκαλύπτει την ψυχή του. Αν τη χάσεις, το κεράσι μένει βαρύ. Αν την πετύχεις, το κεράσι γίνεται καλοκαίρι. Τα φύλλα χάνουν το καθαρό πράσινο· γιατί ο καρπός είναι ώριμος, το δέντρο έχει δώσει ό,τι είχε να δώσει. Το φόντο με πλατιές & ανοιχτές πινελιές, περιγράφει χώρο & διάθεση. Τον αέρα γύρω από το μπολ, την ζέστη του καλοκαιριού, τη στιγμή που η φωτογραφία θέλει να γίνει αίσθηση. Το κεράσι δεν είναι μόνο καρπός. Είναι & ιστορία. Προέρχεται από την Ανατολή, πιθανότατα από την περιοχή του Πόντου & Κασπίας. Ο Λούκουλλος το έφερε στη Ρώμη το 72 π.Χ. από την πόλη Κερασούντα, από εκεί κράτησε το όνομα του. Ζει δεκαετίες, ανθίζει νωρίς, βιάζεται να πει: είμαι εδώ Τα άνθη του λευκά, εύθραυστα, σαν μικρές στιγμές που λάμπουν δυνατά πριν χαθούν. Η κερασιά θέλει ήλιο. Όχι λίγο, πολύ. Θέλει φως να μπει μέσα της, να ταξιδέψει από ρίζα σε κλαδί, να γίνει χυμός, να γίνει καρπός, να γίνει εκείνη η κόκκινη λάμψη που βλέπεις στο μπολ. Δίνει καρπό μετά από 4–7 χρόνια. Έδαφος στραγγερό. Δεν αγαπά τα νερά που λιμνάζουν. Κλάδεμα: Αραιώνεις το εσωτερικό, να περνά φως & αέρας. Λίπανση: Μια φορά τον χρόνο, άνοιξη, με οργανική ουσία. Νερό όχι συχνά, αλλά βαθιά ποτίσματα. Το κεράσι είναι πλούσιο σε αντιοξειδωτικά, βιταμίνη C, κάλιο. Στη λαϊκή παράδοση συμβολίζει νεότητα, ηδονή, την γλύκα της ζωής. Στα δημοτικά τραγούδια συχνά παρομοιάζουν τα χείλη με κεράσια, όχι για το χρώμα μόνο, αλλά για τη φρεσκάδα που «κρατάει λίγο». Όταν αρρωσταίνει, δεν είναι από μύκητες, αλλά από μοναξιά. Από έλλειψη αέρα & φροντίδας, από το χέρι που θα κόψει το περιττό να αφήσει χώρο στο φως. Βοηθάς την κερασιά να μείνει υγιής με κλάδεμα καθαρισμού. Αφαιρείς ό,τι είναι ξερό, άρρωστο ή μπλεγμένο. Το δέντρο θέλει να ανασαίνει. Αν το αφήσεις να πνιγεί από τα ίδια του τα κλαδιά, αρρωσταίνει. Χρειάζεται καλή κυκλοφορία αέρα, γι αυτό αραιώνεις το εσωτερικό, όπως & ο άνθρωπος θέλει καθαρό αέρα, έτσι και η κερασιά. Θέλει καθαρό έδαφος, μαζεύεις πεσμένα φύλλα & καρπούς, ό,τι σαπίζει κάτω από το δέντρο, το ξαναβρίσκεις πάνω του. Φθινόπωρο & Χειμώνα, ο χαλκός είναι ασπίδα· δεν θεραπεύει, αλλά προστατεύει. Στον Πόντο έλεγαν πως η κερασιά «αρρωσταίνει από τη μοναξιά». ΦΡΑΟΥΛΑ — Η ΜΙΚΡΗ ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ Οι 3 φράουλες πάνω στο ξύλο μοιάζουν με μικρά, ζωντανά κομμάτια φωτός, σαν μικρές φλόγες που δεν καίνε, αλλά ζεσταίνουν. Η πινελιά είναι παχιά, σχεδόν γλυκιά, μιμείται τη σάρκα του καρπού. Το κόκκινό δεν είναι ένα. Είναι στρώσεις: βαθύ σαν μνήμη, φωτεινό σαν χαμόγελο, υγρό σαν πρωινή δροσιά, διάφανο στις άκρες σαν υπόσχεση που δεν ειπώθηκε ακόμη. Οι ελεύθερες πινελιές, δίνουν αίσθηση ότι ο αέρας γύρω τους κινείται. Δεν είναι στατικό αντικείμενο· είναι στιγμή. Το ξύλο με τις ζεστές αποχρώσεις, κάνει τις φράουλες πιο ζωντανές, σαν να ακουμπάς το χέρι σου, να νιώθεις τη δροσιά τους. Η φράουλα δεν είναι δέντρο, είναι χαμηλή καρδιά της γης, ένα πολυετές ποώδες φυτό. Ζει 3–5 χρόνια, αλλά τα καλύτερα χρόνια της είναι τα πρώτα δύο. Προέρχεται από την Ευρώπη & τη Βόρεια Αμερική. Τον 18ο αι. στη Γαλλία από διασταύρωση δύο ειδών δημιουργήθηκε η σύγχρονη φράουλα Πολλαπλασιάζεται με μουστάκια, μικρά φυτά που απλώνονται σαν δάχτυλα που ψάχνουν νέο χώμα. Ανθίζει νωρίς, Μάρτιο–Απρίλιο. Ο καρπός της είναι δοχείο αρώματος. Τα σποράκια στην επιφάνεια είναι οι πραγματικοί του καρποί, τα παιδιά της, & το κόκκινο γύρω τους είναι το σπίτι τους. Η φράουλα είναι πλούσια σε βιταμίνη C, αντιοξειδωτικά & άρωμα που δεν μοιάζει με κανένα άλλο. Θέλει ήλιο, αλλά όχι καύσωνα. Το χώμα πρέπει να στραγγίζει καλά, δεν αγαπά τα «βαριά» εδάφη. Πότισμα συχνό, αλλά όχι υπερβολικό. Διψάει, αλλά δεν θέλει να πνίγεται. Αν θες καρπό, κόβεις τα πολλά μουστάκια. Αν θες νέα φυτά, τα αφήνεις. Λίγο οργανικό λίπασμα την άνοιξη. Η φράουλα δεν θέλει υπερβολές. Τα Σαλιγκάρια την αγαπούν όσο κι εμείς. Αν δεν προλάβεις εσύ, θα την προλάβει το σαλιγκάρι. Θέλει φροντίδα, όχι έλεγχο. 'Οταν πέσει στο χώμα, λερώνεται, είναι σαν την καρδιά: αν ακουμπήσει λάθος μέρος, πονάει. Στην παλιά Ευρώπη έλεγαν πως η φράουλα είναι «το φρούτο της καρδιάς». Όχι για το σχήμα της, αλλά γιατί όποιος μοιράζεται φράουλες, μοιράζεται καλοσύνη. Και αυτό δεν είναι μύθος. Είναι αλήθεια που μυρίζει άνοιξη. Η φράουλα δεν ζωγραφίζεται. Ακούγεται. Σαν μικρή νότα γλύκας μέσα στο ξύλο του πίνακα.