Με χώμα, νερό και με Φως!

Χριστός Ανέστη, χρόνια πολλά, ευλογημένα! 2 ασκήσεις βρήκαν πινελιές που μετέφεραν τα άνθη στον καμβά μας. εδώ: https://youtube.com/live/XKx3pfvmDqg εδώ: https://youtube.com/live/GBOAVKH5Xd4 & εδώ: https://youtube.com/live/eF8Bb7tOgQ8 Το άνθος, η στιγμή της αποκάλυψης του φυτού, που ανοίγει την καρδιά του, δείχνει ωριμότητά & καλεί τον κόσμο να πλησιάσει, όσο ετοιμάζει τον καρπό που θα δώσει ζωή Βιολογικά, είναι τα γεννητικά όργανα του φυτού. Ανθρώπινα, είναι ομορφιά που δεν διαρκεί, αλλά αφήνει κάτι υπέροχο, τον καρπό της νέας ζωής. Όταν το δέντρο έχει φως, ενέργεια, νερό, σωστή θερμοκρασία, συγκεντρώνει δυνάμεις & “σπρώχνει” προς τα έξω ένα μπουμπούκι, ένας άνθος κλειστό μυστικό, γεμάτο χρώμα, άρωμα, πρόσκληση, για έναν λόγο: Να φτιαχτεί ο καρπός. Το άνθος είναι η γέφυρα ανάμεσα στο δέντρο & τον καρπό. Χωρίς το άνθος δεν υπάρχει καρπός. Με άνθος, υπάρχει η δυνατότητα, όχι εγγύηση. Ξεκινά το θαύμα! Μέλισσες & έντομα ακουμπούν την γύρη, την μεταφέρουν σε άλλο άνθος, ενώνουν το “αρσενικό” με το “θηλυκό” μέρος & γίνεται η γονιμοποίηση Χωρίς τις μέλισσες, πολλά δέντρα δεν θα έδεναν ποτέ καρπό. Η μέλισσα δεν ξέρει ότι κάνει “δουλειά”. Υπακούει σε ότι την έλκει: άρωμα, χρώμα, νέκταρ. Ούτε το δέντρο τραβά, χωρίς να μιλά της λέει: “Έλα, σε χρειάζομαι.” Μετά την γονιμοποίηση, το κέντρο του άνθους φουσκώνει, τα πέταλα μαραίνονται, πέφτουν, & μένει πίσω το μικρό, πράσινο “στίγμα”, που θα γίνει καρπός Σύλληψη αόρατη, καθοριστική, τα πέταλα που πέφτουν ήταν το νυφικό φόρεμα νύφης. Δεν ήταν ο σκοπός, αλλά η πρόσκληση. Ανοίγουν εντυπωσιακά, κρατούν λίγες μέρες, πέφτουν σαν χιόνι, & το δέντρο μένει για λίγο “γυμνό”. Και το δέντρο που χθες ήταν ντυμένο στα λευκά, ή στα ροζ, σήμερα γυμνό, μοιάζει με γαμπρό που θαρρείς τον παράτησε η νύφη. Αν & η νύφη έφυγε, αφήνει πίσω της παιδί: τον καρπό. Γιατί αυτή η σχέση κρατά λίγο; Η φύση δεν σπαταλάει ενέργεια. Το άνθος είναι, πρόσκληση, άνοιγμα, υπόσχεση, ένα πέρασμα που κρατάει όσο χρειάζεται για να γίνει η δουλειά. Μετά: το δέντρο σοβαρεύει, μαζεύει δυνάμεις, μεγαλώνει τον καρπό, να είναι έτοιμος στην ώρα του. Η ζωή, είναι το χώμα που το άγγιξε το Φως. Γύρω μας όλα είναι χώμα & Φως. Το χώμα δίχως το Φως δεν θα γίνει λουλούδι με άρωμα & καρπός. Φευγαλέες στιγμές, το χώμα γίνεται βλαστός, δέντρο, ανθός, καρπός, στιγμές από ρίζες & λάσπη, σε υπέροχο χρώμα, σε ομορφιά, άρωμα & τέλος, ανάμνηση. Το άυλο φως αγγίζει την ύλη, γίνεται αφή, ανάσα, & κάθε κλαδί, ένα χέρι που κρατάει κάτι εύθραυστο. Είναι η παιδική ηλικία της άνοιξης: ούτε βρέφος, ούτε ώριμο, το σημείο που η ομορφιά δεν ξέρει ακόμη ότι είναι ομορφιά. Και το άνθος στη ζωγραφιά δεν είναι “αντικείμενο”. Είναι η αιτία να μιλήσεις για φως, διαφάνεια, παροδικότητα, ευαισθησία, αναπνοή, εποχή, ψυχή. Με ένα άνθος η φύση μας λέει: “Κοίτα με τώρα, γιατί αύριο θα είμαι κάτι άλλο.” Και ο ζωγράφος αναζητά τη στιγμή της αλλαγής, όχι στην τελειότητα. Έντομα & μέλισσες στη ζωγραφική, δεν είναι “ζωάκια”, είναι κίνηση. Η μέλισσα σαν αέρινο χέρι, γίνεται η φωνή του άνθους, ο αγγελιοφόρος της ζωής, η απόδειξη ότι η ομορφιά δεν είναι διακόσμηση, αλλά λειτουργία Είναι μαζί & η τελεία, στο τέλος της πρότασης του άνθους. Τα πέταλα πέφτουν, το άνθος ξεγυμνώνει το δέντρο, που τώρα μοιάζει σαν γαμπρός που τον παράτησε η νύφη, & τότε αρχίζει η ουσία, το δέσιμο του καρπού. Το άνθος ήταν η υπόσχεση, ο καρπός η αλήθεια, & η ζωγραφική, ένας μάρτυρας της αλήθειας. Τα φωτεινά πέταλα, η σύντομη χαρά της φύσης, κρατούν όσο χρειάζεται να τραβήξουν το βλέμμα. Μετά φεύγουν, σαν φόρεμα που λειτουργικά δεν χρειάζεται πια. Και ο ζωγράφος πρέπει να δει: όχι την ομορφιά που φεύγει, αλλά αυτό που έρχεται, να περιγράψει τη στιγμή που η ομορφιά δεν ξέρει ακόμη ότι είναι ομορφιά, όσο ετοιμάζει τον καρπό που θα γίνει μνήμη. Η πινελιές αναζητούν γιορτή. Όχι τα άνθη, την ψυχή, μια έκρηξη χρωμάτων, όταν το χρώμα θέλησε να γίνει φως. Ο παλμός του φωτός στα άνθη, αποκτά ανάσα, σαν κίνηση, σαν ανοιξιάτικο αεράκι, ξεσηκώνει τα πέταλα, όχι να τα σκορπίσει, αλλά να δώσει ρυθμός στον χορό. Τα χρώματα μας: ροζ που θυμίζει τρυφερότητα, μοβ που θυμίζει μυστήριο, γαλάζιο σαν ανάσα ζωής, & χρυσό να θυμίζει ευλογία Όλα μαζί, δεν είναι μόνο “πανδαισία”. Είναι έκρηξη ζωής. Και η φύση με τα λεπτεπίλεπτα πέταλα κάθε άνθους, μοιάζει να κρατά την ανάσα της. Το άνθος δεν είναι “μοντέλο”, είναι σύνολο, χορωδία, σμήνος ομορφιάς. Τα κλαδιά δεν είναι βαριά, κρατούν κάτι ελαφρύ, θαρρείς πως φοβούνται να μην το πληγώσουν. Ούτε τα άνθη “κάθονται”, μοιάζουν σαν να ξεπηδούν από το φως του φόντου. Κάθε χρώμα, υπογραφή ενός θαύματος, μια αναπνοή, σαν να λέει ο ζωγράφος: “Σε αυτό το σημείο, η φύση άγγιξε κάτι ιερό.” Αν βάλεις “χρυσό” δεν κάνει το άνθος “πλούσιο”, το κάνει ζωντανό. Η ομορφιά του κρατάει λίγο, αλλά σε γεμίζει πολύ, αν & στιγμιαία, αν και κρατάει όσο ένα βλέμμα, με την ζωγραφική αποκτά κάτι περισσότερο: Σαν την άνοιξη που λέει: “Μένω στον καμβά, γεμάτη με χρώματα για πάντα .” Αν το λέγαμε με άλλη φράση: Άνοιξε η καρδιά της άνοιξης, κι αντί για πέταλα, πέταξε χρώματα ζωντανά στον καμβά μας.