Ελεύθερο Σχέδιο: ΚΕΡΑΣΙ — Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Φωτογραφίες άσκησης:   / 2072572630011311   ΚΕΡΑΣΙ — Η ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ Το μπολ με κεράσια μην τα δεις ως αντικείμενο, αλλά ως μικρή σκηνή. Μια μικρή τελετή φωτός. Τα κεράσια στέκουν σφιχτά, σαν να μη θέλουν να χάσουν την ζεστασιά, σαν μικρές καρδιές που χτυπούν όλες μαζί, σαν να έχουν μνήμη του κλαδιού που τα κράτησε. Πινελιά ελεύθερη, ρευστή, ανυπόμονη, σαν να θέλει να προλάβει τη λάμψη πριν χαθεί. Τα κεράσια που έπεσαν έξω έχουν δική τους ιστορία, «διαμαρτυρία», λες & ζητούν να επιστρέψουν στο σύνολο, να μην μείνουν μόνα στο τραπέζι. Η λευκή σπίθα στο φλοιό τους — η μικρή αναπνοή φωτός — η στιγμή που ο καρπός αποκαλύπτει την ψυχή του. Αν τη χάσεις, το κεράσι μένει βαρύ. Αν την πετύχεις, το κεράσι γίνεται καλοκαίρι. Τα φύλλα χάνουν το καθαρό πράσινο· γιατί ο καρπός είναι ώριμος, το δέντρο έχει δώσει ό,τι είχε να δώσει. Το φόντο με πλατιές & ανοιχτές πινελιές, περιγράφει χώρο & διάθεση. Τον αέρα γύρω από το μπολ, την ζέστη του καλοκαιριού, τη στιγμή που η φωτογραφία θέλει να γίνει αίσθηση. Το κεράσι δεν είναι μόνο καρπός. Είναι & ιστορία. Προέρχεται από την Ανατολή, πιθανότατα από την περιοχή του Πόντου & Κασπίας. Ο Λούκουλλος το έφερε στη Ρώμη το 72 π.Χ. από την πόλη Κερασούντα, από εκεί κράτησε το όνομα του. Ζει δεκαετίες, ανθίζει νωρίς, βιάζεται να πει: είμαι εδώ Τα άνθη του λευκά, εύθραυστα, σαν μικρές στιγμές που λάμπουν δυνατά πριν χαθούν. Η κερασιά θέλει ήλιο. Όχι λίγο, πολύ. Θέλει φως να μπει μέσα της, να ταξιδέψει από ρίζα σε κλαδί, να γίνει χυμός, να γίνει καρπός, να γίνει εκείνη η κόκκινη λάμψη που βλέπεις στο μπολ. Δίνει καρπό μετά από 4–7 χρόνια. Έδαφος στραγγερό. Δεν αγαπά τα νερά που λιμνάζουν. Κλάδεμα αερισμού. Αραιώνεις το εσωτερικό για να περνά φως & αέρας. Λίπανση ήπια. Μια φορά τον χρόνο, άνοιξη, με οργανική ουσία. Νερό όχι συχνά, αλλά βαθιά ποτίσματα. Το κεράσι είναι πλούσιο σε αντιοξειδωτικά, βιταμίνη C, κάλιο. Στη λαϊκή παράδοση συμβολίζει νεότητα, ηδονή, την γλύκα της ζωής. Στα δημοτικά τραγούδια συχνά παρομοιάζουν τα χείλη με κεράσια, όχι για το χρώμα μόνο, αλλά για τη φρεσκάδα που «κρατάει λίγο». Όταν αρρωσταίνει, δεν είναι από μύκητες, αλλά από μοναξιά. Από έλλειψη αέρα & φροντίδας, από το χέρι που θα κόψει το περιττό να αφήσει χώρο στο φως. Οι πιο συνηθισμένες ασθένειες: Κορύνεο: τρύπες στα φύλλα, μικρές καφέ κηλίδες που ανοίγουν τρύπες. Το δέντρο φοράει φύλλα σαν κόσμημα· όταν τα βλέπεις τρυπημένα, σημαίνει πως κάτι το ενόχλησε την άνοιξη. Μονίλια: Κάψιμο των ανθών, μαραίνονται σαν να τα άγγιξε φωτιά. Η κερασιά ανθίζει με χαρά, η μονίλια την αφερεί στην άκρη του άνθους. Αφίδες: τα μικρά πράσινα ζουζούνια που τυλίγουν τα τρυφερά φύλλα. Σαν μικροί κλέφτες που ρουφούν τη γλύκα πριν γίνει καρπός.» Κοκκοειδή: μικρές άσπρες/καφέ κουκκίδες στον κορμό, σαν να φοράει το δέντρο μικρές πέτρες πάνω του, & δεν τις θέλει.» Βοηθάς την κερασιά να μείνει υγιής με κλάδεμα καθαρισμού. Αφαιρείς ό,τι είναι ξερό, άρρωστο ή μπλεγμένο. Το δέντρο θέλει να ανασαίνει. Αν το αφήσεις να πνιγεί από τα ίδια του τα κλαδιά, αρρωσταίνει. Χρειάζεται καλή κυκλοφορία αέρα, γι αυτό αραιώνεις το εσωτερικό, όπως & ο άνθρωπος θέλει καθαρό αέρα, έτσι και η κερασιά. Θέλει καθαρό έδαφος, μαζεύεις πεσμένα φύλλα & καρπούς, ό,τι σαπίζει κάτω από το δέντρο, το ξαναβρίσκεις πάνω του. Φθινόπωρο & Χειμώνα, ο χαλκός είναι ασπίδα· δεν θεραπεύει, αλλά προστατεύει. Στον Πόντο έλεγαν πως η κερασιά «αρρωσταίνει από τη μοναξιά». Λένε πως στην Κερασούντα, όταν άνθιζαν οι κερασιές, οι γυναίκες έβγαιναν τα χαράματα και άπλωναν λευκά υφάσματα κάτω από τα δέντρα. Όχι για να μαζέψουν άνθη που χάνονται εύκολα, αλλά για να «πιάσουν» τη σκιά τους. Πίστευαν πως όποιος κρατήσει τη σκιά της κερασιάς την άνοιξη, θα έχει γλυκιά χρονιά, το σπίτι του θα γεμίσει χαρές όπως γεμίζει το δέντρο καρπούς.