Ελεύθερο Σχέδιο: Άνοιξη με χρώματα και σκέψεις!

Χριστός Ανέστη, χρόνια πολλά κι ευλογημένα. Δύο ακόμη ασκήσεις συν Θεό ολοκληρώθηκαν σήμερα: Παπαρούνες & στάχυα εδώ: https://youtube.com/live/gP7km4qr1cU Τριαντάφυλλά, εδώ: https://youtube.com/live/TjUPEHwAZVE Λίγα λόγια, εδώ: https://youtube.com/live/5R4u8wiUM8Q Φωτογραφίες ασκήσεων, εδώ:   / pfbid0lum6xqmbw2hmhnkuhp5z9poqsve8oymtng2y...   Καλή σπουδή! Τα χρώματα, μια αρμονία που ανασαίνει. Το κόκκινο μοιάζει με παπαρούνα, μοιάζει & με παλμό. Και το χρυσό μοιάζει να είναι στάχυ, αλλά είναι & μνήμη φωτός. Το μπλε, ανάσα ουρανού, χώρος δίχως τέλος, φωτεινοί κόσμοι στον Σύμπαν. Κι όλα μαζί, δεν στάθηκαν εκεί τυχαία. Έχουν ρυθμό, κίνηση, μια εσωτερική γεωμετρία, που δεν την βλέπουν όλοι, αλλά την νιώθουν όσοι γνωρίζουν να κοιτούν σωστά. Κύκλος & Ευθεία, αν ενωθούν σωστά, θα γίνουν η αρχή γραφή κάθε ανθρώπου. Έτσι ξεκινά το πρώτο γράμμα, με τα δύο σχήματα ενωμένα, κύκλο & ευθεία, δημιουργεί το α. Στην εικόνα μας, ο κύκλος είναι τα πέταλα ενός ανθού, τα γεννητικά του όργανα, η ζωή που ανοίγει δρόμους, η καρδιά που ανασαίνει. Η ευθεία με τα στάχυα, γίνεται η πορεία, ο δρόμος & η κατεύθυνση. Κι όταν ενωθούν σωστά… κλειδί που ξεκλειδώνει το κάθε αλφαβήτου, σε κάθε γλώσσα: το “α” της δημιουργίας. Η αρχή όλων. Το έργο ψιθυρίζει σε όσους ακούν: «Εδώ ξεκινάει κάτι νέο.» Όταν προσφέρεις λουλούδια, προσφέρεις κάτι ουσιαστικό και βαθύ: γονιμότητα Μια προσφορά με υπόσχεση συνέχειας, ένα σύμβολο γονιμότητας για ομορφιά, δημιουργία, την αρχή ενός νέου κύκλου ζωής. Εκεί που ο άνθρωπος ντρέπεται, η φύση γιορτάζει. Ο ανθός, το πιο ιερό σημείο του φυτού, φέρνει τη νέα ζωή, & η φύση που γνωρίζει πόσο σημαντικό είναι, το κάνει όμορφο, χρωματιστό, ευωδιαστό, για να το προσέξει ο κόσμος. Κι ο άνθρωπος, αντί για «λουλούδια», προσφέρει την ιδέα της γέννησης. Το γαλάζιο - τιρκουάζ, από φόντο, ο ουρανός, δεν είναι ούτε θάλασσα, ούτε ή αέρας. Μοιάζει με Σύμπαν, γεμάτο με μικρούς & μεγάλους γαλαξίες & αστρικά συστήματα. Το μεγάλο κόκκινο άνθος, μοιάζει με έναν σπειροειδή γαλαξία. Τα μικρά μπλε σαν νεφελώματα, & τα χρυσά στάχυα, με αστρικές ακτίνες, γραμμές φωτός που διαπερνούν τον χώρο. Κι ο αγρός έγινε σύμπαν, & το σύμπαν ένας ταπεινός & πανέμορφος αγρός, κι ο ζωγράφος, όχι ως τεχνίτης, ως μάρτυρας, έχει επωμιστεί το χρέος του παρατηρητή, του ποιητή, της πύλης σκέψεων, που μετατρέπει τα κρυφά σε φανερά, ένας προξενητής ανάμεσα σε δύο κόσμους. Τόση ομορφιά δίπλα μας, που όσο προσπερνούμε βιαστικά, δεν τη βλέπουμε. Τα στάχυα γέρνουν σαν να τα φυσάει ο άνεμος που δεν φαίνεται. Τα πέταλα ανοίγουν σαν να ακούνε μουσική που δεν ακούγεται. Τα χρώματα κυλούν σαν κύματα που δεν σπάνε. Όλα σε κίνηση ζωής που δεν σταματά, αν κινούμαστε, ή μένουμε ακίνητοι. Με αυτές τις σκέψεις, αυτό το έργο δεν μιλά μόνο για λουλούδια & στάχυα. Ούτε μόνον για χρώματα. Μιλά για την πρώτη γραφή του κόσμου. Ο κύκλος και η ευθεία, το άλφα της δημιουργίας. Για το κοντινό και το μακρινό. Για το μικρό & το κοσμικό. Για το εδώ & το άπειρο. Και εσύ, δεν ζωγραφίζεις μόνο. Ακούς, νιώθεις, μεταφράζεις σχήματα και χρώματα, σε κίνηση, σε ζωντανή παρουσία.