Król Duch cz.6 - Juliusz Słowacki | Folkowa Mistyczna Poezja | Słowiańska Przestrzeń

Szósta część mistycznej poezji Juliusza Słowackiego "Król Duch" #slavicfolk #paganfolk #poezjaśpiewana #słowiańskamuzyka 🔥 Subskrybuj @SłowiańskaPrzestrzeń ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Wsparcie kanału: Jednorazowe - https://suppi.pl/bajerosfera Regularne - https://patronite.pl/poezja-na-nowo ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Kto myślał, że mnie więzieniem uciszał I goił burze ducha, ten się mylił. Z ducha mi ciągle szedł grzmot, a Lech słyszał I czuł, żem ja go gryzł, do ziemi chylił. Chociażem wtenczas tylko w sobie dyszał, A żadnej mocy ducha nie wysilił; Gromadą duchów zarządzałem ciemną I te, jak sługi moje, były ze mną. O! wy, którzy się nigdy nie spotkacie Z prawdziwą twarzą waszego tu stróża! Dla których żywot widzialny jest w chacie, A Bóg w błękitach próżnych się zanurza; Dla was są próżne tych czynów postacie, Dla innych… ducha ton i straszna burza, Owiewająca moją pieśń żałobną, Z twarzy do innych rapsodów podobną. Raz o północy, kiedym dyszał gniewny I sądził, że tu jakaś mara biała… A tam… kształt jakiś czarny i niepewny… Ówdzie zaś gwiazda biegła i spojrzała; Ujrzałem lice przecudne królewny, Której z rąk blasku różanego strzała Przez proch więzienia i przez pajęczyny Szła, zamieniwszy jej ręce w rubiny. Splecione do nóg złociste jej włosy Wlokły się prawie po głazów zieleni, Gdzie zakończone jak dwa złote kłosy, Kwiatkami z drogich błyszczących kamieni. Te kwiatki, rzekłbyś, że dwa żywe Losy Twarzą aniołów ze światłych pierścieni Patrzą się w górę, uczepione skrycie Do nóg idącej falą Amfitrycie. Te kwiaty z żywych klejnotów się jawią W pamięci mojej przed rysy innymi. Reszta mgłą. A mgły moje tak ją krwawią, Żem nie spróbował o niej śnić na ziemi; Lecz szaty jeden fałd wiecznie mi stawią W oczach pamięci duchy… i z białymi Nóżkami do mnie te kwiaty idące Jak dwa tęczowe na ziemi miesiące. A ja gdzieś w głębi, do granitnej nory Schowany, niby kłąb piekielnych duchów Wyzwany światłem w ohydne kolory, Jak zbiorowisko członków i łańcuchów, Skrzydły zjeżony, jak piekielne twory (Które my znamy na ziemi z posłuchów, Słysząc, że niegdyś rodziła natura Smoki w płomienie ubrane i w pióra)… Ja, pomny na to, żem tronowi służył, A doznał zdrady, choć nie miałem winy, Sądząc, że mi się Lech aż krwią zadłużył, Dotknięty okiem królewskiej dziewczyny, Aż skrzydłam na nią moje brudne wzburzył I z piór pokazał oczy, cały siny… Z takiem sił moich gniewnych natężeniem, Żem ją mógł wzrokiem spalić jak płomieniem. Biedne my duchy! Zawsze z jednej schedy Brać musim nasze co piękniejsze szaty. Oto błyszczący kłem smok Andromedy! Oto ów drugi straszny wąż skrzydlaty! Który na słońce idzie w księgach Edy I gwiazdy… niebios lazurowych kwiaty… Ogonem zbiera, w swe czerwone płuca Wchłania… i z ogniem serdecznym wyrzuca. Na nią ja straszny, piekielny i mocny, A tem straszniejszy, żem był nieszczęśliwy, Wyiskrzył cały oczu blask północny, Więcej wtenczas jej niż wolności chciwy. Jak mi ów czysty duch wtenczas pomocny Otworzył wrota? (cichością oliwy Do zamilczenia jęków przymuszone) Nie wiem, to wszystko poszło w mgły czerwone. On jednak, ten duch, nie wiedząc, co czyni, Jednym niebacznym słowem pchnął mię w górę. Ona — ta dziwna na harfach mistrzyni, Mająca duchów niebieskich naturę, Czytała w jakiejś Sybillijnej skrzyni, (Może przed wieki będąca za córę Rzymianom), że jej koronę na głowie Zerwą na koniach lecący orłowie.