Król Duch cz.7 - Juliusz Słowacki | Mistyczna Poezja | Słowiańska Przestrzeń

Kolejna już 7 część monumentalnego działa Juliusza Słowackiego #slavicfolk #paganfolk #poezjaśpiewana #słowiańskamuzyka 🔥 Subskrybuj @SłowiańskaPrzestrzeń ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Wsparcie kanału: Jednorazowe - https://suppi.pl/bajerosfera ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- A ten sen dawny tak jasno wyrzucił Z drugiego ciała swoje dawne twarze, Że ojcu rzekła; a ojciec zasmucił Czoła… i miał już przywołać guślarze Sny tłumaczące. Gdym ja nagle wrócił — Skrzydlaty orzeł — i moje husarze Przed zamkiem rzędy długimi ustawił I sen jak w jasnej błyskawicy zjawił. LXV To mi nieszczęsna powiedziała pani, Jakoby sama siebie winująca, Że wtenczas śniła, gdy w skrzydła ubrani Spełnialiśmy sen przy blasku miesiąca, W ogniu piorunów. Lecz ciemni szatani, Których moc jedną mocą ludzi trąca, Sprawili, że snu na nią malowidła, Na orły spadła rzeź — a na mnie skrzydła. * Pieśń II I Księżyc był pełny i gwiazdy świeczniki Świeciły jasno na niebios lazurze, W trawach śpiewały skrzeczki i świerszczyki, Zamek stał cichy na piaskowej górze: Zimno północne i traw zapach dziki, I serce smętnie bijące w naturze Dwa razy mocniej zagadało do mnie, Gdy ona przy mnie… i koń był koło mnie. II Na jednym ręku niosła swe warkocze, A drugą północ wskazała odludną. Na to ja rzekłem: «Na północ nie wkroczę, Bo tam jednemu przeciw burzom trudno, Lecz w koniu do krwi ostrogi umoczę I będę pędził, aż drugą tak cudną Jak ty pokażą mi ziemskie narody, Choćby królową ognia albo wody! III Jeśli nie… wrócę jak straszydło krwawe. A ty pamiętaj, jaki stąd ucieka Cień obalony miesiącem na trawę Z konia, ze skrzydeł orlich i z człowieka. Miesiąc mu daje tę straszną postawę, Wiatr stąd wypędza, a nieszczęście wścieka, A jeśli Pan Bóg go wichrem oszczędzi, Może na powrót grom go tu przypędzi». IV To mówiąc, ręką pogroziłem światu, A tem wścieklejszy, że sam i bezsilny. Gwiazdy na polach czystego bławatu Oczy otwarte i słuch miały pilny. Na wschodzie wstęga smętnego szkarłatu Świeciła… szarym równinom omylny Kształt nadawając, że pod owe zorze Tak się zdawały płynące jak morze. V Dyjanna — jak liść wierzby — już zielona, Już jako róży liść różano-złota, W ognistych się mgieł zanurzała łona, Zmienna jak w sercu młodzieńczym tęsknota, A jam skrzydlate obrócił ramiona Wschodowi, chciwy nowego żywota, I uciekałem jak duch z bladą twarzą, Więcej przed myślą moją niż przed strażą. VI Dzisiaj przez ducha cały świat odkryty, Cały wiadomy. Wtedy tajemniczy Jak upiór złoty, a we krwi umyty, Złotem cię dziwu wabił ku zdobyczy, A krwią ohydzał wszelki czar zdobyty, Krzycząc, jak dziecko przydławione krzyczy, Gdyś go ucisnął; a tarczy błyśnieniem Takiś wywołał strach jak objawieniem. VII Po ciemnych puszczach, gdziem się błąkał — gnana Wichrami straszna przyszłości orlica! Kto mię napotkał, myślał, że szatana! Bo wszystko widział wprzód niż moje lica, Zbroję i skrzydła, i młot u kolana, I dzidę, która gorzała jak świéca Między sosnami, samych niebios blisko, Miedziane mając ostrze jak ognisko. VIII Na jednym pustym śród sosen smętarzu Spotkałem smętne i dzikie Germany… O! duchu! dawnej przeszłości malarzu! Ty jeszcze widzisz te sosnowe ściany, Wozy, ogniska, twarze przy rozżarzu I rzymskie z białych piszczeli kurhany; A na nich orły wydarte legionom, Podobne lampom złotym i koronom.