Król Duch cz.8 - Juliusz Słowacki | Mistyczna Poezja | Słowiańska Przestrzeń

Mistyczna, folkowo‑poetycka interpretacja kolejnego fragmentu „Króla‑Ducha” Słowackiego — opowieści o wędrówce duszy przez wieki, o pamięci dawnych wcieleń i o świetle, które nie gaśnie mimo upadków i przemian. Ta muzyczna aranżacja splata słowiańską duchowość, legendę i metafizyczną wizją poety, tworząc przestrzeń pełną tajemnicy, zadumy i wewnętrznego ognia. Ty jeszcze widzisz i dziś pytasz siebie: Kto ci przyczynił głosu i języka? Liczni, krzyknąłem, jak gwiazdy na niebie! Straszni jak piorun, gdy niebo odmyka! Przez was świat wytnę! pod wami pogrzebię! Ja, syn popiołów, ojciec mogilnika! Urra ha!… Gwiazdę pokazałem białą Dnia wschodzącego lasom. Wszystko wstało!… Wszystko!… Dziesiątki całe groźnych kroci Wstały gotowe na rzeź uraganną… Wszystko!… Na boku tylko śród paproci Białością swoją mnie zadziwił szklanną Kształt jakiś śpiący, cudownej dobroci I ciszy, zorzą oświecony ranną, Zwalony w dzikich trawach, przy strumieniu, Posąg… w jutrzenki światłach jak w płomieniu… Rzekłem więc: «Czy to jaka jest królowa Wyrżniętych ludów? nieskalanej bieli? Którą tu smętnie czarujące słowa Na fijołkowej uśpiły pościeli?…» Wtem barbarzyniec ją tak ciął, że głowa Jak lampa, która ciemność rozweseli, Skoczyła… chwilę na błękicie trwając Jak gwiazda… potem błysnęła, spadając… A ja, zawrzawszy gniewem… i brzeszczota Dobywszy… tego barbarzyńca w czoło Tnę tak, że jako grenada się złota Rozwalił ów łeb… tu połą… tam połą… A ja ów zegar widzący żywota Z tajemnicami, żył czerwonych zioło, Idące jeszcze wszystkich sprężyn ruchy, Porównywałem dwie głów jak dwa duchy. Ledwom uczynił to… nowe mi moce, Zapewne statuy zwołane zemszczeniem, Przybiegły w pomoc… tak, że chociaż proce Cisnęły na mnie za ów mord kamieniem Jam był jak piorun, gdy lasy druzgoce I napełniłem ten lud przerażeniem, A w przerażeniu takim wielkim żarem, Że mię ukochał i nazwał — Kiejzarem. Dziś tam głęboki sen w tej puszczy lata! A może jeszcze posąg biały leży! A może jaka nadistrowa chata Mówi powiastkę moją… i nie wierzy!… Ani wie, jako na zniszczenie świata Posąg zemszczony przysłał mi rycerzy? I obaczywszy mnie jak burzę ciemną… Duchy gwiażdżące zawiesił nade mną. Nie wiedzą ludzie, przez jakie ja tony, Przez jakie czyny, przez jakie męczarnie Zebrałem owe duchów miliony? Które, gdy wezwę, to mię strach ogarnie! Bo ze słońc różnych są i z różnej strony… Jako girlandy w chmurach i latarnie Pokazują się, kiedy sam nie zdołam Czynić, a one na pomoc przywołam. Z barbarzyńcami… sam… na uroczyskach… Człowiek… Duch… pilnie uważałem cuda, Które się jawią przy ludów kołyskach, A nikną, gdy się szczep na drzewie uda; Lecz zaszczepienie przy piorunnych błyskach Odbyte, a strach w powietrzu i nuda, Które panują takim chwilom świata, Trwożą… jak pianie kurów u Piłata… Zda się, że ciągle ptaki ranne pieją… A pianie smutne jest jak krzyk dzieciny; Przedrannym strachem niebiosa ciemnieją, Więcej wychodzi gwiazd na błękit siny… Ludzie przy ogniach miast swe ręce grzeją I przerażeni cichością godziny Gotowi zaprzeć się bożego ducha, Obzierają się jak zbójce — czy słucha? Jam to czuł, mimo że krew moja biła Jak piorun w żyły, że hełm od niej dzwonił; Kita się ogniem czerwonym paliła, A młot skry takie jak miesiące ronił; Koń gadał… dzida rosła… szabla żyła… Wiatry dawały rady… obłok bronił… O złym dniu wrzaski ostrzegały krucze… O dobrym złote żurawiane klucze. Przez wszystkie władze ziemskie ostrzegany Wpadłem na ziemię moję nieszczęśliwą; Lech nie żył, a lud jego zabijany W królewnę patrzał jako w gwiazdę żywą… Ona też pancerz złoty, malowany Kwiaty różnymi jak słoneczne dziwo, Pokazywała w strasznych walk kurzawie Podobna białej Anhelicy — sławie.