Vol.382 | បដិបត្តិធម៌ ក្នុងប្រក្រតីជីវិតប្រចាំថ្ងៃ លោកគ្រូធម្មាចារ្យ អុឹម រ៉ៃយ៉ា

Vol.382 | បដិបត្តិធម៌ ក្នុងប្រក្រតីជីវិតប្រចាំថ្ងៃ លោកគ្រូធម្មាចារ្យ អុឹម រ៉ៃយ៉ា ការបដិបត្តិធម៌ មិនមែនសំដៅលើតែការទៅវត្តអារាម កោរសក់ ឬស្លៀកសពាក់សនោះទេ ប៉ុន្តែវាគឺជា ការហ្វឹកហាត់ចិត្ត និងការរស់នៅប្រកបដោយស្មារតីដឹងខ្លួន (សតិ) ក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ។ ការបដិបត្តិធម៌ដ៏ត្រឹមត្រូវ តាមគោលការណ៍ព្រះពុទ្ធសាសនា អាចបែងចែកជា ៣ ជំហានចម្បង៖ ១. សីល (ការរក្សាកាយ វាចា ឲ្យរៀបរយ) ជាគ្រឹះដំបូងបង្អស់នៃការបដិបត្តិ ដើម្បីកុំឲ្យបង្កទុក្ខទោសដល់ខ្លួនឯង និងអ្នកដទៃ៖ សីល៥៖ មិនសម្លាប់សត្វ, មិនលួចទ្រព្យគេ, មិនប្រព្រឹត្តខុសក្នុងកាម, មិននិយាយកុហកភូតភរ, និងមិនសេពគ្រឿងស្រវឹង/គ្រឿងញៀន។ អត្ថប្រយោជន៍៖ ធ្វើឲ្យជីវិតរស់នៅមានសេចក្តីសុខ មិនមានការហ្មងសៅ ឬភ័យខ្លាចចំពោះទោសកំហុសដែលខ្លួនបានធ្វើ។ ២. សមាធិ (ការបណ្តុះចិត្តឲ្យស្ងប់ និងមានថាមពល) គឺជាការហ្វឹកហាត់ប្រមូលចិត្តឲ្យមូលទៅលើអារម្មណ៍ណាមួយ (ដូចជា ដង្ហើមចេញ-ចូល) ដើម្បីទប់ទល់នឹងភាពរាយមាយ៖ ការអនុវត្ត៖ មិនថាអង្គុយ ឈរ ដើរ ឬគេង គឺព្យាយាមយកចិត្តមកទុកនឹងបច្ចុប្បន្នភាព មិនគិតរឿងអតីតកាល ឬបារម្ភរឿងអនាគតកាល។ អត្ថប្រយោជន៍៖ កាត់បន្ថយស្ត្រេស (Stress) ភាពតានតឹង ធ្វើឲ្យចិត្តត្រជាក់ និងមានកម្លាំងចិត្តរឹងមាំ។ ③. បញ្ញា (ការយល់ដឹងច្បាស់តាមការណ៍ពិត) កើតចេញពីចិត្តដែលស្ងប់ (សមាធិ) រួចយកចិត្តនោះមកពិចារណាលើសភាវពិតនៃជីវិត៖ ការអនុវត្ត៖ មើលឃើញថា គ្រប់យ៉ាង (សេចក្តីសុខ សេចក្តីទុក្ខ របស់ទ្រព្យ យសស័ក្តិ) គឺសុទ្ធតែ មិនទៀង (អនិច្ចំ) កើតឡើង បម្រែបម្រួល និងរលត់ទៅវិញជាធម្មតា។ អត្ថប្រយោជន៍៖ ជួយឲ្យចិត្តលែងលោភលន់ លែងខឹងក្រោធខ្លាំងក្លា និងចេះទម្លាក់ចោលនូវសេចក្តីទុក្ខ មិនតោងទាមនឹងអ្វីៗហួសហេតុ។ 💡 គន្លឹះសម្រាប់ការបដិបត្តិក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃ៖ ការបដិបត្តិធម៌ដ៏ពិតប្រាកដ គឺការធ្វើការងារដោយស្មោះត្រង់ ការនិយាយស្តីប្រកបដោយពាក្យពិរោះរោះរាយ ការដឹងគុណឪពុកម្តាយ និងការមានចិត្តមេត្តាជួយសង្គ្រោះអ្នកដទៃ។ ឲ្យតែយើងមាន «សតិ» (ដឹងខ្លួន) គ្រប់ពេលដែលធ្វើ និយាយ ឬគិត នោះឈ្មោះថាដកខ្លួនមកបដិបត្តិធម៌ហើយ។