Vol.384 | ផ្លូវដើរទៅកាន់ព្រះនិព្វាន ហេតុអ្វីមិនដែលប្រាប់គ្នា? លោកគ្រូ ធម្មាចារ្យ អុឹម រ៉ៃយ៉ា

Vol.384 | ផ្លូវដើរទៅកាន់ព្រះនិព្វាន ហេតុអ្វីមិនដែលប្រាប់គ្នា? លោកគ្រូ ធម្មាចារ្យ អុឹម រ៉ៃយ៉ា ក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ផ្លូវដើរតែមួយគត់ដែលនាំទៅកាន់ការរំលត់ទុក្ខទាំងពួង ឬ «ព្រះនិព្វាន» គឺ «មគ្គសច្ច» ដែលត្រូវបានស្គាល់ថា «អរិយមគ្គមានអង្គ ៨» (ផ្លូវដ៏ប្រសើរមានប្រការ ៨ យ៉ាង) ឬហៅម្យ៉ាងទៀតថា «មជ្ឈិមាbrandingបដិបទា» (ផ្លូវកណ្តាល)។ ដើម្បីងាយយល់ និងយកទៅអនុវត្ត ព្រះពុទ្ធអង្គបានសង្ខេបអរិយមគ្គទាំង ៨ នេះ មកត្រឹមគោលការណ៍សិក្សា ៣ យ៉ាង គឺ សីល សមាធិ និងបញ្ញា ដូចតទៅ៖ ១. ថ្នាក់សីល (ការអប់រំកាយ វាចា ឱ្យបរិសុទ្ធ) ជាជំហានដំបូងដើម្បីធ្វើឱ្យចិត្តស្ងប់ និងមិនបង្កើតវេរាពៀរថ្មី៖ សម្មាទិដ្ឋិ (ការយល់ត្រូវ) និង សម្មាសង្កប្បៈ (ការគិតត្រូវ)៖ សម្គាល់៖ ពីរចំណុចនេះស្ថិតក្នុងថ្នាក់បញ្ញាជាមុន ដើម្បីជាពន្លឺនាំផ្លូវ។ សម្មាវាចា (ការនិយាយត្រូវ)៖ វៀរចាកការនិយាយកុហក ញុះញង់ ទ្រគោះបោះបោក និងនិយាយរឿងឥតប្រយោជន៍។ សម្មាកម្មន្តៈ (ការងារត្រូវ)៖ វៀរចាកការសម្លាប់សត្វ ការលួចទ្រព្យ និងការប្រព្រឹត្តខុសក្នុងកាម។ សម្មាអាជីវៈ (ការចិញ្ចឹមជីវិតត្រូវ)៖ ការប្រកបមុខរបររករឿងត្រឹមត្រូវ មិនកេងប្រវ័ញ្ច ឬធ្វើជំនួញដែលខុសធម៌ (ដូចជាលក់អាវុធ លក់គ្រឿងញៀនជាដើម)។ ២. ថ្នាក់សមាធិ (ការអប់រំចិត្តឱ្យមានកម្លាំង និងស្ងប់) ជាការហ្វឹកហាត់ចិត្តដែលធ្លាប់តែរាយមាយ ឱ្យមកមូលស្លុតតែមួយ៖ សម្មាវាយាមៈ (ការព្យាយាមត្រូវ)៖ ព្យាយាមប្រុងប្រយ័ត្នមិនឱ្យបាបកើតឡើង ព្យាយាមលះបង់បាបដែលកើតហើយ ព្យាយាមបណ្តុះបុណ្យកុសល និងព្យាយាមរក្សាបុណ្យនោះឱ្យគង់វង្ស។ សម្មាសតិ (ការរំលឹកត្រូវ/សតិត្រូវ)៖ ការដឹងខ្លួនជានិច្ច តាមរយៈការចម្រើន «សតិបដ្ឋាន ៤» គឺការតាមពិនិត្យមើល កាយ វេទនា (សុខ-ទុក្ខ) ចិត្ត និងធម៌ ទៅតាមការពិត បច្ចុប្បន្នខណៈ។ សម្មាសមាធិ (ការតាំងចិត្តមាំត្រូវ)៖ ការធ្វើឱ្យចិត្តស្ងប់ មូលស្លុត មិនរំភើបញាប់ញ័រទៅតាមអារម្មណ៍ខាងក្រៅ រហូតឈានដល់ការសម្រេចឈានថ្នាក់ផ្សេងៗ។ ៣. ថ្នាក់បញ្ញា (ការដឹងច្បាស់តាមការពិត) ជាការលះបង់នូវអវិជ្ជា (សេចក្តីមិនដឹង) ដែលជាឫសគល់នៃទុក្ខ៖ សម្មាទិដ្ឋិ (ការយល់ត្រូវ)៖ ការយល់ដឹងច្បាស់ពីច្បាប់កម្មផល និងយល់ដឹងពី «អរិយសច្ច ៤» (ទុក្ខ ហេតុនៃទុក្ខ ការរំលត់ទុក្ខ និងផ្លូវរំលត់ទុក្ខ)។ សម្មាសង្កប្បៈ (ការគិតត្រូវ)៖ ការគិតលះបង់ចេញពីកាមគុណ គិតមិនព្យាបាទគុំកួន និងគិតមិនបៀតបៀនអ្នកដទៃ។