365 | រលឹកគុណ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធគឺរំលឹកបានគ្រប់ពេលវេលា | លោកគ្រូធម្មាចារ្យ អុឹម រ៉ៃយ៉ា

365 | រលឹកគុណ ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធគឺរំលឹកបានគ្រប់ពេលវេលា | លោកគ្រូធម្មាចារ្យ អុឹម រ៉ៃយ៉ា ការរលឹកគុណចំពោះព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ ឬ «ពុទ្ធានុស្សតិ» គឺជានិរន្តរកម្មនៃចិត្ត ដែលយើងអាចធ្វើបានគ្រប់ពេលវេលា គ្រប់ទីកន្លែង និងគ្រប់ឥរិយាបថ មិនមែនកំណត់ត្រឹមតែពេលនៅក្នុងវត្ត ឬនៅមុខព្រះពុទ្ធរូបនោះឡើយ។ ការរលឹកគុណនេះ មិនមែនជាការអង្វរករសុំពរជ័យបែបអរូបិយទេ ប៉ុន្តែជាការបង្អោនចិត្តទៅរកព្រះគុណដ៏បរិសុទ្ធ ព្រះបញ្ញាញាណ និងព្រះមហាករុណទិគុណរបស់ព្រះអង្គ។ តាមផ្លូវធម៌ ការរលឹកគុណដែលប្រសើរបំផុត មានពីរប្រការ៖ អាមិសបូជា៖ ការបូជាដោយសម្ភារៈ ដូចជា ផ្កា ភ្ញី ធូប ទាន ដែលយើងធ្វើទៅតាមកាលវេលា។ បដិបត្តិបូជា៖ ការបូជាដោយការអនុវត្តតាមព្រះធម៌។ នេះហើយជាចំណុចសំខាន់ ដែលធ្វើឱ្យយើងអាចរលឹកគុណព្រះអង្គបាន «គ្រប់ពេលវេលា»។ នៅពេលដែលយើងដកដង្ហើមចេញចូលដោយសតិ មានសេចក្តីជ្រះថ្លា មិនเบียดเบียน (មិនបៀតបៀន) ខ្លួនឯងនិងអ្នកដទៃ នោះឈ្មោះថា យើងកំពុងរលឹកគុណព្រះអង្គហើយ។ ទោះបីជាកំពុងធ្វើការ រៀនសូត្រ ដើរ ឈរ អង្គុយ ឬគេង កាលបើចិត្តយើងប្រកបដោយសេចក្តីល្អ មានមេត្តា និងមានស្មារតីដឹងខុសត្រូវ នោះស្មើនឹងព្រះពុទ្ធសាសនាកំពុងរស់នៅជាមួយយើងគ្រប់វិនាទី។ «អ្នកណាឃើញធម៌ អ្នកនោះឃើញតថាគត»។ ព្រះពុទ្ធដីកានេះបញ្ជាក់ច្បាស់ថា ឱ្យតែចិត្តយើងមានធម៌ គឺស្មើនឹងយើងបានជួប និងបានរលឹកគុណព្រះអង្គគ្រប់ពេល។ ការរលឹកគុណគ្រប់ពេលវេលា ជួយធ្វើឱ្យចិត្តរបស់គ្រហស្ថមានបង្អែកដ៏រឹងមាំ កាត់បន្ថយសេចក្តីលោភ លោភៈ ទោសៈ និងមោហៈ ញ៉ាំងចិត្តឱ្យស្ងប់ និងបង្កើតថាមពលវិជ្ជមានក្នុងការរស់នៅ។ ដូច្នេះ ការរលឹកគុណព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ មិនមែនជាទម្រង់ពិធីការដែលចំណាយពេលនោះទេ ប៉ុន្តែវាជាការរស់នៅក្នុងជីវិតប្រចាំថ្ងៃដោយស្មារតីភ្ញាក់រលឹក និងបរិសុទ្ធ។