DUDAĞINDA UNUTTTUĞUM GÜLÜŞ

Dudağında unuttuğum Gülüş Penceremin pervazına tünemiş gece, şehri simsiyah bir örtüyle sarmalarken, ben yine o bitmek bilmeyen boşluğun kıyısında oturuyorum. Sokak lambasının cılız ışığı, önümdeki boş kağıtlara vurdukça sanki üzerime senin gölgen düşüyor. Parmaklarımın ucunda bir sızı, kalbimde ise tarifi imkânsız bir dilsizlik var. Sana dair bir şeyler karalamak için elime her kalem alışımda, koca bir evrenin sessizliğine gömülüyorum. İçimden seni anlatmak geçiyor ama kelimeler senin kadar güzel değil! Seni hangi sıfata sığdırsam eksik kalıyor, hangi benzetmeye yaslasam devriliyor. Sen, sözlüklerin yetmediği, şiirlerin dize dize tükendiği o kutsal sessizliğimsin benim. Zaman, sensizliğin içinde bir kum saati gibi değil de, sanki bir buz kütlesi gibi ağır ve donuk ilerliyor. Gecenin bu en kimsesiz saatlerinde, odanın her köşesinde senin hayalinle çarpışıyorum. Eşyalar senin kokunu saklıyor, duvarlar senin adını sayıklıyor sanki. Uyuyamadım yine. rüyalarım bile sana dokunur diye kıskanıyor geceyi.. Karanlığın içinde kaybolmayı, seni rüyalarda görme ihtimaline tercih ediyorum bazen; çünkü uyanınca seni orada bırakmak, ölmekle eşdeğer bir acı veriyor. İki adım ötede olsan, sana varmak yine kalbimi yorar… Çünkü aramızdaki mesafeler kilometrelerle değil, imkânsızlıklarla örülü. Sana yürümek, uçurumlardan aşağı koşup çiçekli bahçeler beklemek gibi. Şimdi hangi gökyüzünün altında, hangi rüzgârın sesini dinlediğini bilmeden, sadece hatıraların o ince sızısıyla yaşıyorum. En çok da o yarım kalmış anlar yakıyor canımı. Gitmiştin ama hep yanımda gibiydin; her şeyin durduğu o son anda sanki bir şeyler asılı kalmıştı zamanın içinde. Dudağında unuttuğum bir gülüş var hala, ben her sabah o sesi bekliyorum gözlerimi açmadan önce… Güneşin doğuşu artık bir müjde değil, sensiz geçecek yeni bir günün ilk sancısı benim için. O ses gelmiyor, o gülüş tamamlanmıyor. Belki de sevda dediğimiz şey, hiç kavuşamamanın kederinde saklıdır. Belki de seni tam şuramda, göğüs kafesimin içinde hiç bitmeyecek bir sızı olarak taşımak, seninle birlikte olmaktan daha yücedir. Yine de insan sormadan edemiyor kendine; bu kadar mutlak bir yokluk, nasıl oluyor da içimde böylesine devasa bir varlığa dönüşebiliyor? Sen yoksun, o bakmaya kıyamadığım gözlerin yok, içimi titreten nefesin yok… Ama ben aldığım her nefeste ciğerlerime senin hatıranı çekiyorum. Şehrin sokakları yavaş yavaş uyanmaya, o simsiyah örtü yerini soluk ve yorgun bir sabaha bırakmaya başlarken, ben hala beni bıraktığın o dipsiz boşluğun tam ortasındayım. Ne bir adım ileri gidebiliyorum ne de geriye dönebiliyorum. Sadece duruyor ve içimdeki bu görkemli yıkımı büyük bir sükûnetle kabulleniyorum. Biliyorum, dudağında unuttuğum o gülüş bir daha asla benim ömrüme değmeyecek. O yarım kalmışlık, tamamlanmayı beklemeden, zamanın boynunda paslı bir madalyon gibi öylece asılı kalacak hep. Ama inan, ziyanı yok. Sana dair ne varsa; acın da, yokluğun da, hatta aramıza örülen o aşılmaz imkânsızlığın ta kendisi bile benim hayatımın anlamıdır artık. Ben seni o ulaşılmazlığınla, dokunulmazlığınla, göğsümde sızlayan ama sızladıkça bana ruhumun hala hayatta olduğunu hissettiren en güzel yara olarak sevmeye devam edeceğim. Şimdi penceremin pervazından usulca kalkıp giden geceye son bir vasiyet fısıldıyorum: Ona iyi bak. Hangi şehrin rüzgârı yüzünü okşarsa benim yerime sarsın seni, hangi bulutun yağmuru saçlarına düşerse benim yerime ağlasın. Ben burada, dudağında unuttuğum o gülüşün hayaliyle, her nefeste seni yaşamaya devam edeceğim. Sana veda etmiyorum. Çünkü insan sadece çekip gidebilenlere, bir zamanlar var olup sonra hayatından eksilenlere veda eder. Oysa sen benim içimden hiç gitmedin ki... Gökhan DÖNMEZ