GÜLÜŞÜN SESSİZLİĞE BÜRÜNDÜ

GÜLÜŞÜN SESSİZLİĞE BÜRÜNDÜ Eskiden her gece başımı yastığa koyduğumda seni düşünerek, seninle ilgili hayaller kurarak dalardım uykuya. O kadar çok düşünürdüm ki seni, bazı geceler hiç uyumadan varırdım sabaha. İçimi ısıtan gözlerini, aklımı başımdan alan gülüşünü, şiir gibi narin sesini ve rüzgarda dalgalanan saçlarını hatırlar, senin de beni sevdiğin günleri hayal eder dururdum bütün gece. Hayallerimde hep gülüyordun, gerçekte bana hiç gülmediğin kadar. Şimdi gülüşünün yerini sessizliğin aldı… Ne garip… Bir zamanlar kalbimin merkezindeydin, şimdi ise sadece zihnimin kuytu bir köşesindesin, arada bir tozunu alıyorum o kadar. Zaman geçti... Artık hayallerimde yoksun. Sadece arada bir aklıma geliyorsun o kadar. Bir anda… Bir şiirin sözlerinde belki, güzel bir çiçeğin kokusunda ya da sabah aceleyle kahvemi karıştırırken… Bir an geliyor zihnim seni hatırlıyor, kalbim ise bir an sızlayıp sonra duruluyor sakince. Eskiden ikisi aynı anda çarpardı sen aklıma düşünce. Artık biri susmayı öğrendi. Şimdi sessizliğini ezberledim. Ne bir eksik ne bir fazla yokluğun benim için. Senden geriye sadece alışkanlıklar kalmış; düşünmeden adını andığım anlar, farkında olmadan seni hatırlatan şarkılar, bir de dönmeyeceğini bile bile hala baktığım yollar… Bir zamanlar seni anlatmaya kelimeler yetmezdi, şimdi adını anmaya kalbim bile üşeniyor. O kadar geçmişte kaldın ki, sana dair bir şey düşündüğümde sanki eski bir film izliyor gibiyim; siyah beyaz, bulanık ve sessiz… Bazen düşünüyorum da, belki de gerçekten bitti. Ne konuşsak eksik kalırdı, ne denesek yarım olurdu. Belki de birbirimizi en çok ‘’olmadığımız’’ yerlerde sevdik. Birbirimize dokunamadığımız, bir türlü denk gelemediğimiz o zamanlarda… Zaman seni benden çekip almadı, sadece içimdeki anlamını değiştirdi. Eskiden ‘’keşke’’ lerle andığım adını şimdi ‘’iyi ki geçmiş’’ diyerek bırakıyorum. Çünkü bazı insanlar kalpte kalınca yaralıyor, geçmişte kalınca iyileşiyor. Artık seni özlemiyorum. Seninle ilgili hayaller kurmuyorum. Sadece bazen aklıma geliyorsun o kadar. Ve içimden sessizce ‘’iyi ki bir zamanlar vardın’’ diyorum. Gökhan DÖNMEZ