BU SON VEDAYDI ŞİİR

Bu son vedaydı, hissediyordum Temelli gidiyordun artık hayatımdan. Hiç olmadığım kadar yoktum gözlerinde, Bir yabancının gölgesi gibi eriyordum ellerinde. Sustu içimdeki o çocuksu gürültü, Üstümüze serildi sessiz, kara bir örtü. Sen giderken şehir bile küstü bana, Sözlerin bitti ama... Sesi hâlâ kulağımda. Gözbebeklerinde sönmüş tüm ışıklar, Belli ki kalbinde bana artık yer yok. Sevdiğinin kalbinden silinmek meğer, Ölmekten bile daha sessizmiş... Adımların kalbime vurulan mühür, Gidişin ölüm sevgilim, kalışın imkansız. Hani dokunsan ağlayacak gibiydi bulutlar, Senden kalan tek miras, bu yarım umutlar. Bakmadın bir kez bile geriye dönüp, Koca bir yangındım ben, sende sönüp... Sanki hiç sevmemişiz, hiç gülmemişiz gibi, Bir isimden ibaret kaldım eski solgun defterlerde. Sen her zaman tamdın, bense hep eksik, Bu son vedaydı sevgilim, bittik... Ellerin vardı eskiden, üşüyünce sığındığım, Şimdi rüzgâr bile dokunmaya korkuyor, Senin yerini incitir diye... Ben seni sevmeyi bırakmadım, Sadece içimde susturdum. "Git" dedim içimden, kurtulayım senden, Ama sen gittikçe, ben daha çok kaldım seninle. Gözlerin bir zamanlar evimdi, Şimdi kapısı kilitli bir hatıra. Ben hâlâ o eşikte bekleyen yorgun yabancı... Bu son vedaydı belki, ama içimde bitmedi hâlâ. Gökhan DÖNMEZ