Խորհրդածություն (կարաոկե) Khorhrtadsutyun (karaoke)

Խորհրդածություն (կարաոկե) Հիմնական խոսքը՝ Հովհաննես Թումանյանի Երաժշտությունը և կատարումը՝ ԱԲ Ստեղծումն ու խմբագրումը՝ PASA Studio Ո՞րն է դրախտը,— վայրն երանավետ, Ուր պիտի ապրեմ գերեզմանից ետ. Մի՞թե մարդկային տառապած կյանքը Չստեղծեց այն սուտ մխիթարանքը. Եվ մի՞թե նրա մահից սարսափած Ագահությունը չէ իրեն խաբած... Սակայն բարի է.— մի տանջված արդար, Կամ իրեն արդար համարող մի չար Երկրային կյանքի վերջին վայրկյանին Հանգիստ ու խաղաղ կավանդի հոգին, Համաձայն իր ճաշակի, կամքի, Վայելքն հիշելով խոստացյալ կյանքի. Եվ ահա միակ, բայց մեծ օգուտը, Որ մարդկությանը տվեց այս սուտը։ Ա՞յս է մեր կյանքը.— լոկ խաբեություն. Ոհ, մի՞թե և ես, ինչպես մի հնչյուն, Այս իմ հույսերիս, ձգտումներիս հետ Պիտի մեռնեմ, չքանամ անհետ… Չէ, սիրելի է խոստումն երկնքի— Հույսն հավերժական, անվախճան կյանքի. Հեռու ինձանից հոգեմաշ կասկած, Ողջույն քեզ, ողջույն, ով կյանքի Աստված. Արի, հայտնվիր, նշկահիր մահու Տարակուսանաց տագնապն ահարկու Կույր հավատով զորացրու հոգիս— Անմահություն տուր լքված կյանքիս… Բայց ինչպե՞ս պիտի կյանք առնեմ կրկին, Արդյոք լուսակազմ, աննյութ, անմարմին Պիտի սավառնեմ անծայր եթերում, Թե՞ իբրև մի հունչ շրջեմ աշխարհում, Թե՞ անփույթ, անգործ թափառեմ պիտի Մարդոց աչքերին անտեսանելի, Թե՞ ամպերի մեջ պիտի ես հանգչեմ Եվ ոտքիս տակից կայծակներ իջնեն... Օ, ներիր, Աստված՝ ծածկագետ, անհուն, Ներիր մեծամիտ, գոռոզ պատանուն. Աննշան ճճիս չարաչար մեղա,— Հանդուգն խորհրդով խորամուխ եղա, Ձգտեցի պարզել քո աստվածային Անհասանելի, անմեկին գաղտնին։ Եվ գիտեմ հիմա՝ Փրկիչս ողջ է, Վերջին օրը Նա երկրի վրա կկանգնի, Թեկուզ փոշիանա մարմինս հողում, Կրկին կյանք կառնի՝ Իր կանչով անմահ։ Ու իմ իսկ աչքերն են Նրան տեսնելու, Ոչ որպես երազ, ոչ հեռու մի ցոլք, Այլ հարություն առած, կենդանի մարմնով Կանգնելու եմ ես իմ Աստծո առաջ։