Դեռ անհիշելի վաղ մանկությունից Der Anhisheli Vagh Mankutyunits

Դեռ անհիշելի վաղ մանկությունից Հիմնական խոսքը՝ Հովհաննես Թումանյանի Երաժշտությունը և կատարումը՝ ԱԲ Ստեղծումն ու խմբագրումը՝ PASA Studio Դեռ անհիշելի վաղ մանկությունից Անհայտ ըղձերով թռչում էի վեր, Միաժամանակ քարշում էին ինձ Դեպի ստորև ախտավոր կրքեր։ Հնազանդվեցի մոլություններիս, Ոչ ոք էլ նրանց մասին չխորհեց, Իսկ կյանքը գրկեց և, փաղաքշելով, Հեշտասիրությամբ սիրտս տոգորեց։ Սակայն ի՞նչ է նա, ինձ ոչ ոք չասաց, Մեզ ի՞նչ է տալիս կամ ո՞ւր է տանում, Որ, մեկը միամիտ, իսկ մյուսն ստիպված, Անվերջ սիրելով կյանք են անվանում։ Եվ ես, անգիտակ նրա խորհրդին, Անձնատուր եղա բոլոր ուժերով, Մինչև որ հասա ինձ խաբող կետին, Մինչև որ տեսա հոգնած աչքերով. - Վարդերով ծածկած կորստյան անդունդ, Քաղցրավենիքով պատած մահադեղ. Մարդիկ հառաջ են վազում սրտաթունդ, Եվ օրապակաս ընկղմում այնտեղ. Մեռելի վրա բարձրաձայն սգում, Վաղաժամ մահ են ողբում անդադար, Տեսնում, շոշափում, բայց դեռ չեն զգում, Եվ դարձյալ շուտով մեռնելու համար… Ա՜խ, որքա՜ն շատ են ճանապարհները, Որ մեզ տանում են դեպի գերեզման, Եվ ինչպես մոլի մեր թարմ ուժերը Մենք սպառում ենք ձեռքով սեփական… Եվ եթե այդքան շատ են ճանապարհները, որ տանում են դեպի գերեզման, ապա ո՞րն է այն ճանապարհը, որ տանում է դեպի կյանք։ Ահա Հիսուսի պատասխանը. «Ես եմ ճանապարհը, ճշմարտությունը և կյանքը»։ Եվ ով գտնում է այս Ճանապարհը, այլևս չի մոլորվում այլ ճանապարհների մեջ։ Ուստի հույս կա դեռ մարդու համար, Հույս՝ այս կյանքում, հույս՝ մահից անդին, Հույս՝ անվախճան լուսե հավիտյան, Որ չի խորտակվի ժամանակի հոսքին։ Քանզի գերեզմանն ավարտը չէ ճամփի, Եվ մահը վերջին խոսքը չէ երբեք, Այլ մեզ է սպասում կյանքի Իշխանը՝ Հարություն տվող Քրիստոսը հավետ։