Son Bakışında Kaldım / (Şiir)

SON BAKIŞINDA KALDIM Seni ilk gördüğümde hiçbir şey düşünmedim. Çünkü düşünmeye fırsat vermeyecek kadar güzeldin. Bir insanın sessizliği bile Bu kadar gürültülü olabilir mi diye sormuştum içimden. Gülümsemenle içime bir sessizlik yerleşti sonra. Uzun bir sessizlik… Çaresizlik… Seninle geçen o kısa anlarda zamanı suçladım hep. Oysa suç bendeydi kabul etmesem de. Bir kez bile “gitme” demedim sana. Bir kez bile “kal” diyemedim. Ama ne zaman gitsem, aklımı hep sende unuttum. Saçların… Rüzgârı kıskandıracak kadar özgürdü. Ve ben, onlara dokunmaktan korkacak kadar tutsaktım. Yıllar sonra hiçbir şey değişmemiş sandım. Ama değişmişiz. Sen, daha da güzelleşmişsin. Ben, biraz daha susmayı öğrenmişim. Ve sustuklarım… Konuşsaydım, belki de gitmezdin. Sen yine gittin. Ben yine sustum. Ama içimden… İçimden bir ömür bağıra bağıra sevdim seni. Söyleyemedim… O son bakışında kalakaldım. Kalbim dilime yük oldu. Sana “seni seviyorum” diyemedim. Çünkü kelimeler, gözlerinde boğuldu. Şimdi… Yaşadığım her şeyin adını sen koyuyorsun içimde. Bir şarkı dinliyorum, sen çıkıyorsun içinden. Bir rüya görüyorum, saçlarında uyanıyorum. Bir sokaktan geçiyorum, gözlerin bekliyor köşede. Ben seni sadece yaşamadım. Biriktiğin her an, kalbimin içini çatlattı. Sen gitsen bile, sevmekten hiç vazgeçmedim. Ve şimdi… İçimde bir ömür kalırsın diye, yine sustum. Ben seni, söyleyemediğim her kelimede saklıyorum. Ve sen bilmiyorsun: Ben seni hep sevdim. Hiç söylenmeden, Ama hep hissedilerek… Şiirin yazarı: Gökhan DÖNMEZ #duygusalşarkılar #aşk #şiir