„Złożony z samych wad” - Tysiąc widoków na pewną śmierć czyli sensei Osamu Dazai w mauzoleum życia

„Kiedy żyję beztrosko, tworzę wiersze o rozpaczy – kiedy moje życie leży roztrzaskane, pisuję świadectwo radości życia.” – tak pisze młody sensei, złożony z samych wad, a więc cieszyłby się tak prostym składem? Osamu Dazai to ikona nie tylko literatury japońskiej, lecz pisarz, którego fanatycznie szczera proza porywa nas w głąb swej metafikcyjnej substancji, przepala nas uzależniającym głodem samoświadomości i upaja tą fikcją, która w gruncie rzeczy jest prawdą. Gardził pomnikami, a stał się ikoną - drastycznie prawdomówny, linoskoczek autofikcji. Dziś więc opowiadam Wam człowieka, który definiując samego siebie jako straceńca i ofiarę wyczłowieczenia, mówi wprost, że został zdyskwalifikowany jako człowiek. Ale przecież i do tej dyskwalifikacji droga nie była łatwą. Och, na dehumanizację i tak głębokie poniżenie we własnych oczach należy sobie zapracować, prawda? Osamu Dazai, nasz arystokratyczny włóczęga posępnego oblicza wykonał tytaniczną pracę nad kategoria fikcji, ustalając zupełnie nowy kanon prozy. Prowadzi nas z gracją istoty, która nie ma już ni do stracenia w głąb naszych ran, nazywając je, dotykając, igrając z nimi i rozżarzając. Jego prozę, daleką od pozłoty patosu, przyjmuje się jako kwintesencję konfesyjności. A kto towarzyszył mu w tej obłąkańczej drodze, przemierzanej z tysiącami widoków na pewną śmierć? Nikt nie potrafił nienawidzić Dazaia mocniej niż on sam siebie. Lecz na przestrzeni swojego nadzwyczajnego i jakże odtrącanego, wyklinanego życia miał on kilka aniołów. Poznacie dzisiaj eteryczną Yamazaki Tomie z Hollywood w Ginzie, Hatsuyo Oyamę, uciekinierkę ze szkoły gejsz, stanowczą Michiko Isaharę oraz Tanabę Shimeko i Ota Shizuko – a to przeciez niewątpliwie tylko kilka najbardziej i karygodnie ufnych anielic. Cóż, zasiadajcie i słuchajcie, Piękni Baci! 🎀 Piękni, pamiętajcie, że czekam na Was też tu: IG: ⁠⁠⁠⁠⁠@zmoJEJstrony_podcast⁠⁠⁠⁠⁠ YouTube: ⁠⁠⁠⁠⁠@zmoJEJstrony_podcast⁠⁠⁠⁠⁠