Faun z szafy i kompozytor satynowych cisz - Érik Satie, klątwa interpretatorów i ekskomunika krytyka

„Sztuka wyrządziła mi więcej szkody niż pożytku” – podsumuje swoje życie nasz satynowy kompozytor ciszy czy tkacz satynowych cisz – Érik Satie. Autor najpiękniejszych, kryształowo przejrzystych muzycznych mozaik, dumny potomek wikingów, notorycznie porzucany mizantrop, tęskniący jednak za ludźmi i szukający ich towarzystwa. Jego nazwisko kojarzy nam się z transparentnością kompozycji przezroczystych i tak delikatnych, że nawet nie podejrzewamy, iż zawdzięczamy je artyście, któremu towarzystwa przez całe życie dotrzymywały jedyne psio wierne: porzucenia, rozstania, nieutulony żal i utraty. Genialny artysta, naczelny kapłan jednoosobowego kościoła, chwilowy różokrzyżowiec, komunista i cygan, którego umiejętność mimikry prowadziła od żółtych, do szarych garniturów. Znienawidzony przez krytyków-skorupiaków, uwielbiany przez Artystów sztuk wszelakich, "Pan Prekursor" chętnie przygarniany przez najrozmaitsze grupy. Jaki kolor najczęściej gościł na talerzu satynowego Érika? Kto cerował mu skarpetki i jakie namiętności – prócz Zielonej Wróżki – wypełniały pustkę jego tęsknoty? Dziś opowiadam Wam Érika – głodomora i autosabotażystę Miłości, Aksamitnego Gentilhomme, który rozczarowany mielizną dwunogów, skomponował Véritables préludes flasques (pour un chien) – Prawdziwie wiotkie preludia dla psa. Opowiadam Wam jego rozpaczliwą samotność, życie, które nie było usłane ani różami, ani satyną. Zakochujemy się bez pamięci w Suzanne Valadon i celebrujemy pustkę, wypełniającą istnienie kompozytora ustawiczną tęsknotą i lękiem przed opuszczeniem. Zasiadajcie i słuchajcie! Baci! 🎀 Czekam na Was też tu: IG: ⁠⁠@zmoJEJstrony_podcast⁠⁠ Spotify: ⁠⁠@zmoJEJstrony_podcast⁠⁠