گفتم… گفتا… | گفت‌وگوی عاشق با یار

گفتم… گفتا… گاهی انسان از درد می‌گوید؛ اما پاسخِ حقیقت، چیزی فراتر از شکایت اوست. «گفتم که مردم از درد، گفتا که بد مقدر گفتم رخم شده زرد، گفتا شدی منور» در این غزل، خیاط گفت‌وگویی میان دلِ رنج‌کشیده و ندای غیب می‌آفریند؛ آنجا که درد، بی‌معنا نیست؛ اشک، بی‌ثمر نیست؛ هجر، بی‌حکمت نیست؛ و هر آنچه انسان رنج می‌پندارد، شاید در پرده‌ای دیگر، راهی به سوی نور باشد. اینجا عاشق می‌پرسد؛ از درد، از انتظار، از اشک، از سوختن، از هجران… و پاسخی که می‌رسد، آرام است، قاطع است، و رازآلود. گویی هر شکایتِ عاشق، در عالم معنا پاسخی دارد؛ پاسخی که پرده از رازی بزرگ برمی‌دارد: اشک، تطهیر است. هجر، پختگی‌ست. درد، تقدیر است. و آتش عشق، اگر از سوی محبوب باشد، جز راهِ روشنایی نیست. در پایان، خیاط حقیقتی را یادآور می‌شود: تجلی، بی‌کوشش میسر نمی‌شود. «گفتم… گفتا…» غزلی‌ست درباره‌ی رنجی که به نور می‌رسد، پرسشی که بی‌پاسخ نمی‌ماند، و عاشقی که در میان درد، صدای محبوب را می‌شنود. در دیوان خیاط همراه ما بمانید. #دیوان_خیاط #خیاط #گفتم_گفتا #شعر_فارسی #غزل_عرفانی #شعر_عرفانی #ادبیات_فارسی #عرفان #عشق_عرفانی #هجران #درد_عشق #تقدیر #نور #اشک #حکمت #سلوک #حقیقت ##حقیقت_دیدنیست #PersianPoetry #SufiPoetry #PersianMysticism #PersianLiterature