گنج و رنج | راهی که هر کسی جرأت رفتنش را ندارد

گنج و رنج همه گنج را می‌بینند؛ اما هر کسی رنجِ رسیدن به آن را نمی‌پذیرد. «تا نفس باقی است از سعی و عمل غفلت مکن گنج اگر خواهی بگویم، رنج می‌باید کشید» خیاط در این غزل، از راهی می‌گوید که با آرزو طی نمی‌شود؛ از گوهری که بهایش جان است؛ و از سالکی که اگر طالبِ حقیقت باشد، باید از راحتی، غفلت و امیدهای خام بگذرد. اینجا سخن از گنجِ دنیا نیست؛ سخن از نوری‌ست که تنها در دلِ صیقل‌خورده پدیدار می‌شود. سالک اگر در راه بماند، اگر رنج بکشد، اگر از سعی و عمل غافل نشود، آن‌گاه حقیقت، چون عکسِ علت در آینه‌ی دلش نمایان می‌شود. در این شعر، رنج نفرین نیست؛ بهای رسیدن است. و گنج، چیزی نیست که به هر دستِ بی‌تلاشی سپرده شود. «گنج و رنج»، غزلی‌ست درباره‌ی سلوک، تلاش، قیمتِ جان، صیقل دادن دل، و فهم این راز که هیچ نورِ بزرگی بی‌رنجِ راه به دست نمی‌آید. در دیوان خیاط همراه ما بمانید. #دیوان_خیاط #خیاط #گنج_و_رنج #شعر_فارسی #غزل_عرفانی #شعر_عرفانی #ادبیات_فارسی #عرفان #سلوک #رنج #گنج #حقیقت#حقیقت_دیدنیست #نور #سالک #بایزید #مولوی #حکمت_فارسی #شعر_حکمی #PersianPoetry #SufiPoetry #PersianMysticism #PersianLiterature