یوسف به یې، خو د کنعان نه یې؛ د پروین ملال شعر د ممنون مقصودي په غږ

شعر: د کنعان نه یې شاعر: پروین ملال دکلماتور: ممنون مقصودي که مځکه ورځ په غیږ کې ونیسې د تل لپاره که لمر ونه لویږي د غرونو په حصار کې راشي که پسرلی، دوبی او منی سره یو ځای شي د ژمي سره په کائیناتو کې رنګونه په اتڼ راولي که وږمې ټولي راستنې شي او ستا پلونه راوړي که و بڼوڼو ته هوا وړي د ونو پاڼې د ګلاب بوټي ته ټول رژیدلي سره ګلونه راوړي سیندونه ودریږي تا ته انتظار وکړي لکه یوسف، ته د زندان راستون شي ټول قدمونه دې پر شا راشي زه به ولاړه یم سوالګره ستا په لار کې ړندې سترګې او ټپي ځیګر عمر خوړلې زلیخا به یم کچکول په لاس کې پر عصا به یم ته به یوسف شي که نه؟ ستورو خبر راوړی چې ستا تندي کې سهار لار کړې ده زړه ته مې نه لویږي یوسف به یې، خو د کنعان نه یې لکه چې ما وې غوښتي هغه جانان نه یې زه به یم، لوی ښار د سبا به وي پر سر مې تاج د پاچهۍ پراوږو سیوری د عنقا به وي محل، محل کلا، کلا به وي زه به پر څوکو د آئېنو درځمه زه به خپل تخت پریږدمه ستا تر دربار ستا تر کوڅو درځمه خو ته به څوک یې؟ سلیمان به یې ته به مې عکس د آئېنو، د درد درمان به یې یقین مې څه، چې په ګومان کې مې لانه ځائیږې چې ته به، هغه شهسوار، هغه جانان به یې که زه بلقیس شمه، ته سلیمان به یې ته مې د حسن تفسیر، ته د خوبونو تعبیر ته مې وجود روح او روان به یې زما پرټټر به لکه سور ګلاب ګریوان به یې زړه ته مې نه لویږي یوسف به یې، خو د کنعان نه یې لکه چې ما وي غوښتي هغه جانان نه یې #شعر #دکلمه #هنر #ممنون_مقصودی #پروین_ملال #poem #art #poetry #mamnoon_maqsoodi