Аз Куҷо Омадӣ...

Дар миёни тумани сарди ҷаҳон, Дил зи танҳоӣ шу canу бенишон. Ногаҳон пажмурдагӣ аз ман гурехт, Чун ту омадӣ ба қалбам, ҷони ҷон. Ман касеро дар суроғе хостам, Қалби худро бо хаёле сохтам. Бе хабар аз қисмати деринаам, Дар нигоҳи аввалат дил бохтам. Аз куҷо омадӣ, эй ишқи бузург? Хат занӣ бар дарди ин дунёи зург. Чун баҳори ногаҳонӣ дар хазон, Омаду сохт ин дили маро ҷавон. Қатраи борон шудӣ дар ташнагӣ, Ранг додӣ бар шаби берангӣ. Зиндагӣ як қиссаи беҳуда буд, То ту омадӣ бо ин фарҳангӣ. Тақдири ман бо ту пайванд шуд кунун, Ин муҳаббат аз ҳудудҳо шуд фузун. Чашми ту оинаи бахти ман аст, Ошиқам, ошиқ ба мисли як ҷунун. На нақшае буд, на андешае, Ту омадӣ ва задӣ решае. Дар дили сахти чун санги ман, Шукуфт якгули ишқи ҳамешае. Аз куҷо омадӣ... хуш омадӣ... Қалби маро ту ба даст овардӣ. Ишқи ногаҳонӣ, бахти ҷовидон, Бо ту зебо шуд замину осмон... Аз куҷо омадӣ... Ҳамеша бимон...