Ишқи Ҳалол...

Дар ҷаҳоне, ки ҳама ранг асту бозиҳои дил, Ман туро ёфтам, эй поктар аз нури саҳар. Ишқи мо қиссаи беҳудаву афсона набуд, Саҷдагоҳи дили мо шуд зи дуои падар. Ишқи ҳалол — гавҳари ноёби ҳаёт, Аз нигоҳи ту бирезад ба дилам шаҳду наҷот. Султони дили ман, туӣ эй маҳрами ҷон, Ишқи мо зинда бимонад ба замину осмон. Дасти ман гир, ки ин роҳ ба сӯи абад аст, Покӣ аз чашми туву сидқ зи гуфтори ман аст. Ҳар нафас бо ту шудан шукри худованд кунам, Ки ҳаёти ман умуре ба ту пайванд кунам. Ишқи ҳалол — гавҳари ноёби ҳаёт, Аз нигоҳи ту бирезад ба дилам шаҳду наҷот. Султони дили ман, туӣ эй маҳрами ҷон, Ишқи мо зинда бимонад ба замину осмон. Зиндагӣ гарчи пур аз тӯфону боронҳо шавад, Чашми мо сӯи ҳамон нури илоҳӣ нигарад. Дил ба дил пайваста асту аҳди мо бишкаста нест, Рӯҳи мо ҳаргиз зи кӯи ин садоқат нагзарад. Мо на дар ҷустуҷӯи сояи дунёи гузаро, Дар дили мо фақат он нури ҳақиқат бирасид. Ҳар нигоҳе, ки ба ҳам аз рӯи такво бикунем, Хонаи ишқи маро бар авҷи аъло бикашид. Тӯҳфаи ҳаққи ту бар ман, эй фариштаи замин, Сабри мо гашт сабаб бар чунин аҳди матин. Дунё бигзарад, вале ин ишқ мемонад ҷавон, Сабт гашта номи мо дар дафтари аҳли ҷаҳон. Ишқи ҳалол — гавҳари ноёби ҳаёт, Аз нигоҳи ту бирезад ба дилам шаҳду наҷот. Султони дили ман, туӣ эй маҳрами ҷон, Ишқи мо зинда бимонад ба замину осмон. Ишқи ҳалол... Поктар аз чашмаи зулол... То абад бо ҳам, иншааллоҳ... Ишқи ҳалол...