Ту Нури Чашмам...

Дар ин дунёи торик ва бесадо, Раҳи худро гум карда будам, худо. Вале рӯзе, ки дидам чашмони туро, Ҷаҳонам шуд пур аз нуру сафо. Маънои зиндагӣ танҳо худи туӣ, Умеди дили зору хастаи ман туӣ. Бе ту ҳар нафасам беҳудаву холӣ буд, Бо ту ҳар лаҳзаам як олами оливу боқӣ буд. Ту нури чашмам, ту ҷони маниве, Дар ин умри кӯтоҳ ту такягоҳи маниве. Ҳаёти ман бо ту маъно гирифт, эй ёр, Дил аз ишқи ту шӯру ғавғо гирифт, эй ёр. Агар тамоми дунё зи ман рӯй гардонад, Гармии дастони ту маро зинда нигоҳ медорад. Дар ҳар як тапиши дилам номи туст, Хушбахтии ин умр, ишқи поки туст. Нигоҳи ту барои ман як ҷаҳон аст, Ишқи ту дар рагҳоям мисли ҷон аст. Дигар ҳеҷ орзуе дар дил надорам, Сар ба рӯи шонаҳоят бигузорам. Бигзор замон бистад, замин чарх назанад, Ҳеҷ кас ишқи моро аз ҳам наканад. Ту ҳамон маъное, ки меҷустам солҳо, Поёни ҳама тирагиву ғамҳо... Ту нури чашмам... Танҳо ту... Маънои ҳаёти ман... То охири нафас, бо ман бимон... Нури чашмам...