Kalbimin Sesini Dinlemedin Hiç...

Sustu ellerim, sana dokunmaktan yoruldu Gözlerimin rengi, yolunu gözlemekten soldu Bir kez olsun "Nasılsın?" diye sormadın ya Benim içimde ne fırtınalar koptu, duruldu. Her adımda sen vardın, her solukta adın Ben kendimi unuttum, senin için yaşadım Koca bir ömrü serdim ayaklarının altına Sen bir tek gün bile değerini anlamadın. Kalbimin sesini dinlemedin hiç, duymadın feryadımı Görmezden geldin, hiçe saydın o saf aşkımı Ben sana dünyaları, ömrümü feda etmişken Sen bir kırık dökük heves gibi bıraktın adımı. Yoruldum artık inan, bitti o eski sabrım Sana açılan kapıları birer birer kapattım Gönül sarayımda sultanım elbet sendin ama Ben o tahtı kendi ellerimle bugün yıktım. Sitemim sana değil, bendeki bu kör sevdaya Nasıl inanmışım bilmem, o yalancı rüyaya Fedakarlık dedikleri, meğer bir uçurmuş Ben kendimi atmışım, sen bakarken uzağa. Sadece bir "teşekkür", bir sıcak gülüş yetecekti... Oysa senin gururun, her şeyin üstünden geçti. Şimdi sorma sakın "Neden bu kadar sessizsin?" diye; Çünkü bu kırgın yürek, senden vazgeçmeyi seçti. Hiç dinlemedin... Görmedin o uykusuz geceleri. Feda ettim kendimi, sen tükettin her şeyi. Kalbimin sesini dinlemedin hiç... Şimdi sussun bu şarkı, bitti.