(11) 6.Mektup | Şu dünya gurbetinde hissiyatıma hissedar olmak hakkınızdır.

(11)Mektubat 1. Kısım 6. Mektup Sayfa 17-18. ( Hayrat Neşriyat Osmanlıca Orijinal Nüsha) Bediüzzamanın hissiyatı nasıldır?urbet ve hüznün ilacı. gurbet ve hüznün ilacı. Ayrıca Risale-i Nur ile Tarikat Usüllerinin KIYASI / İslama Hizmet NASIL olmalı? Av. Ali KURT (10)    • (10) 5.Mektup | Bütün hak tariklerin kemal...   Hz.HIZIR hayatta mı? Kaç çeşit HAYAT mertebesi var? Av. Ali KURT (1)    • (1) 1.Mektup 1.Sual | Hz Hızır (as) hayatt...   Dünya Sevgisi AHİRET Sevgisine Nasıl Döner? MÜTHİŞ Bir Ders Av. Ali KURT (5)    • (5) 1.Mektup 4.Sual | Dünya sevgisi ahiret...   ALTINCI MEKTUB بِاسْمِه۪ وَاِنْ مِنْ شَئٍ اِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِه۪سَلَامُ اللّٰهِ وَ رَحْمَتُهُ وَ بَرَكَاتُهُ عَلَيْكُمَا وَ عَلٰٓي اِخْوَانِكُمَا مَادَامَ الْمَلَوَانِ وَ تَعَاقَبَ الْعَصْرَانِ وَ مَادَامَ الْقَمَرَانِ وَ اسْتَقْبَلَ الْفَرْقَدَانِ Gayretli kardeşlerim, hamiyetli arkadaşlarım ve dünya denilen diyâr-ı gurbette medâr-ı tesellilerim, Madem Cenâb-ı Hakk sizleri, fikrime ihsân ettiği ma‘nâlara his­sedar etmiştir. Elbette hissiyâtıma da hissedar olmak hakkınızdır. Sizleri ziyâde müteessir etmemek için gurbetimdeki firkatimin ziyâde elîm kısmını tayyedip, bir kısmını sizlere hikâye edeceğim. Şöyle ki: Şu iki-üç aydır pek yalnız kaldım. Bazen on beş-yirmi günde bir def‘a misafir yanımda bulunur. Sâir vakitlerde yalnızım. Hem yirmi güne yakındır dağcılar yakınımda yok, dağıldılar. İşte gece vakti, şu garibâne dağlarda sessiz, sadâsız, yalnız, ağaçların hazînâne hemhemeleri içinde kendimi birbiri içinde beş muhtelif renkli gurbetlerde gördüm. Birincisi: İhti­yârlık sırrıyla hemen ekseriyet-i mutlaka ile akrân ve ahbâbımdan ve akāribimden yalnız ve garib kaldım. Onlar beni bırakıp âlem-i berzaha gittiklerinden neş’et eden hazîn bir gurbeti hissettim. İşte şu gurbet içinde ayrı diğer bir dâire-i gurbet açıldı. O da, geçen bahar gibi alâkadâr olduğum ekser mevcûdât beni bırakıp gittiklerinden hâsıl olan firkatli bir gurbeti hissettim. Ve şu gurbet içinde bir dâire-i gurbet daha açıldı ki, vatanımdan ve akāribimden ayrı düşüp yalnız kaldığımdan tevellüd eden firkatli bir gurbeti hissettim. Ve şu gurbet içinde gecenin ve dağların garibâne vaz‘iyeti bana rikkatli bir gurbeti daha hissettirdi. Ve şu gurbetten dahi şu fânî misafirhâneden ebedü’l-âbâd tarafına harekete âmâde olan ru­hu­­­mu fevkalâde bir gurbette gördüm. Birden “Fesübhânallâh” dedim. Bu gurbetlere ve karanlıklara nasıl dayanılır, düşündüm. Kalbim feryâd ile dedi: يَارَبْ! غَر۪يبَمْ، ب۪ي كَسَمْ، ضَع۪يفَمْ، نَاتُوَانَمْ،عَل۪يلَمْ، عَاجِزَمْ، اِخْتِيَارَمْب۪ي اِخْتِيَارَمْ، اَلْأَمَانْ گُويَمْ، عَفُوْ جُويَمْ، مَدَدْ خَواهَمْ، زِدَرْگَاهَتْ اِلٰه۪ى Birden nûr-u îmân, feyz-i Kur’ân, lütf-u Rahmân imdâdıma yetiştiler. O beş karanlıklı gurbetleri beş nûrânî ünsiyet dâirelerine çevirdiler. Lisânım حَسْبُنَا اللّٰهُ وَنِعْمَ الْوَك۪يلُ söyledi. Kalbim فَاِنْ تَوَلَّوْا فَقُلْ حَسْبِيَ اللّٰهُ لَٓا اِلٰهَ اِلَّا هُوَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ وَهُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظ۪يمِ âyetini okudu. Aklım dahi ızdı­rabından ve dehşetinden feryâd eden nefsime hitâben dedi: Bırak bîçâre feryâdı, belâdan kıl tevekkül. Zîrâ feryâd, belâ-ender hata-ender belâdır bil. Belâ vereni buldunsa eğer, safâ-ender vefâ-ender atâ-ender belâdır bil. Madem öyle, bırak şekvâyı, şükret. Çün belâbil, demâ keyfinden güler hep gül mül. Ger bulmazsan, bütün dünya cefâ-ender fenâ-ender hebâ-ender belâdır bil. Cihan dolu belâ başında varken, ne bağırırsın küçücük bir belâdan, gel tevekkül kıl. Tevekkül ile belâ yüzünde gül, tâ o da gülsün. O güldükçe küçülür, eder tebeddül. Hem üstâdlarımdan Mevlânâ Celâleddin’in nefsine dediği gibi dedim: اُو گُفْتْ اَلَسْتُ وَ تُوگُفْت۪ي بَلٰي . شُكْرِ بَلٰي چ۪يسْتْ كَش۪يدَنِ بَلَا سِرِّ بَلَا چ۪يسْتْ . يَعْن۪ي كِه مَنَمْ حَلْقَه زَنِ دَرْگَهِ فَقْرُ و فَنَا O vakit nefsim dahi: “Evet, evet. Acz ve tevekkül ile, fakr ve ilticâ ile nûr kapısı açılır, zulmetler dağılır. اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ عَلٰي نُورِ الْأ۪يمَانِ وَالْأِسْلَامِ ” dedi. Meşhur Hikem-i Atâiye’nin şu fıkrası مَاذَا وَجَدَ مَنْ فَقَدَهُ وَ مَاذَا فَقَدَ مَنْ وَجَدَهُ Yani Cenâb-ı Hakk’ı bulan neyi kaybeder? Ve onu kaybeden neyi kazanır? Yani onu bulan her şeyi bulur. Onu bulmayan hiçbir şeyi bulmaz. Bulsa da başına belâ bulur. Ne derece âlî bir hakîkat olduğunu gördüm. Veطُوبٰي لِلْغُرَبَٓاءِ hadîsinin sırrını anladım, şükrettim. İşte kardeşlerim, karanlıklı bu gurbetler, çendân nûr-u îmân ile nûrlandılar. Fakat yine bende bir derece hükümlerini icrâ ettiler. Ve şöyle bir düşünceyi verdiler: “Madem ben garibim ve gurbetteyim. Ve gurbete gideceğim. Acaba şu misafirhânedeki vazîfem bitmiş midir? Tâ ki sizleri ve Sözler’i tevkîl etsem ve bütün bütün alâkamı kessem” fikri hatırıma geldi. Onun için sizden sormuştum ki: Acaba yazılan Sözler kâfî midir?Noksânı var mı? Yani vazîfem bitmiş midir? Tâ ki rahat-ı kalble kendimi nûrlu, zevkli, hakîkî bir gurbete atıp, dünyayı unutup, Mevlânâ Celâleddin’in dediği gibi دَان۪ي سَمَاعْ چِه بُوَدْ ب۪ي خُودْ شُدَنْ زِهَسْت۪ي اَنْدَرْ فَنَايِ مُطْلَقْ ذَوْقِ بَقَا چَش۪يدَنْ deyip, ulvî bir gurbeti arayabilir miyim diye, sizi o suâller ile tasdî‘ etmiştim.