LETËR NËNËS- Poezi nga Sergei Esenin, Interpreton Silva Caushaj

Gjallë je, nënoke? Edhe unë Gjallë jam. Shëndet më paç, shëndet! Dritë e bëftë krejt kjo mbrëmje e lume Izbën tënde, që me mall më pret. Thonë se je ligur e je tretur Nga meraku im, po nuk ankon, Se, pështjellë me një shall të vjetër, Fillikate rrugës shpesh kalon. Dhe kur mugëtirë e kaltër bie, Një vegim i zi të kall ty frikë, sikur në një sherr diku në pije, Vjen dikush e ma këput me thikë. Kot, e dashur, vuan kaq, besomë, Brenga t'i fanit këto ndër sy. S'jam aq pijanec i lig sa ç'thonë, Si do vdes pa të të parë ty? Unë jam po foshnje, si një herë, Dhe një shpresë veç ushqej në gji: T'iki nga ky tym e kjo poterë, Te shtëpiza jonë aty të vij. Dhe do vij, kur kopshti ynë i bardhë Anekënd të vishet me blerim. Vetëm ti, si tetë vjet më parë, Mos më zgjo aq herët në agim. Mos e zgjo atë që shkrumb iu bënë Endërrat e moshës plot hare. Më ka vrarë jeta mjaft, o nënë, Dua veç të shlodhem e të fle. As t'i lutem Zotit mos më thuaj, Si dikur në t'artën mituri, Ti ke mbetur ngushëllim për mua, Dritë e parrëfyer, vetëm ti. Ndaj merak ti mos m'u bëj aq tepër, Tek e liga mendjen mos e ço, Dhe aq shpesh, me shallin tënd të vjetër, Fillikate rrugën mos kalo.