Bytów, lata 70. XX w. - wspomnienie estetyki PRL-u

Jednym z wielu skutków II wojny światowej było zaburzenie, a w wielu przypadkach zniszczenie dawnej struktury architektonicznej i urbanistycznej wielu polskich miast. W trudnych powojennych czasach wysiłki władz administracyjnych w tym zakresie, koncentrowały się przede wszystkim na zapewnieniu niezbędnego minimum bezpieczeństwa socjalnego i mieszkaniowego ludności oraz wykorzystaniu wszystkiego tego, co zachowało się w formie zdatnej do użytku publicznego. Kompleksowa odbudowa miejskich centrów nie była działaniem powszechnym i zakrojonym na szeroką skalę, szczególnie w małych miasteczkach na Pomorzu, które bądź ucierpiały wskutek działań wojennych, bądź ich centra degradowały się stopniowo z powodu braku środków na inwestycje. Inną przyczyną brzydoty miast pomorskich był zapewne fakt lansowanej i realizowanej w praktyce nowej wizji urbanistycznej, w której czołową rolę odgrywał tzw. „blok z płaskim dachem”. Starano się jednak utrzymać reprezentacyjne funkcje miejskich centrów, mimo szarzyzny budynków, zniszczonych elewacji, wyburzonej części zwartej zabudowy, surowości witryn sklepowych i ogólnej brzydoty przestrzeni, którą w owym czasie uważano jednak za standardową. Obok koncentracji handlu i usług w owych przestrzeniach, zagospodarowywano je także estetycznie. Takie kreacje, po pierwsze, nigdy nie były dziełami wyłącznie artystycznymi (zawsze zawierały jakieś przesłanie ideologiczne i temu były podporządkowane), po drugie, spełniały rolę „placebo” architektury, udawały dawną rzeczywistość, której nie było – z pomnikami, fontannami, skwerami, pięknymi domami, kolorowymi szyldami kapitalistycznych koncernów. Tworzyły nowy wizualny świat, próbując par excellence zasłonić stary.