Bolesław Leśmian - Las

Przetworzono przy pomocy Suno AI Dziękuję za wszystkie subskrypcje i proszę osoby, które jeszcze tego nie robią o kliknięcie w dzwonek Wynijdź, lesie, z swej głębi! Wynijdź z legowiska Zaczajonych rozkwitów, zieloną drzemotą Wpartych w ziemię, po ciemku zapatrzoną w znój! Wynijdź nagle z nor wszystkich, z jarów bez nazwiska, Z kniej, zapadłych w moczary, - Z trzcin wrosłych tęsknotą W wód zwierciadła, by zdwoić sen nad wodą swój! Wynijdź z woniejącego na wiatr pogmatwania Macierzanek z pokrzywą, zaszytą w cień rowu, Gdzie pełno czarnoziemnych zwilgotniałych cisz! I z gniazd ptasich, skąd radość słońcu się odsłania, Beznamysłem świegotu, dająca moc słowu, Zbiegłemu z ust niczyich — w zmierzch zielonych nisz! Wynijdź! Wałem zieleni spadnij na mą duszę, Przynagloną do śmierci spełnieniem zachwytu, Wyszłego na spotkanie tobie — w dal i w czas! Zjaw się szumny i wielki w słońca zawierusze, Pełen jeszcze na oczach zgrozy i błękitu, Z sercem, w piersi ciążącym, jak rozgrzany głaz! Uchyl nagle przede mną zielonej przyłbicy, Ukaż twarzy nieznanej boskość i zaklętość, Co wiecznie z poza krzewów niepokoją mnie! Niech odbiję się cały w twej sępiej źrenicy, Niech zobaczę tych odbić czar i niepojętość, Niech się dowiem, czym byłem dla ciebie w twym śnie? #PoezjeKrzyczane, #BolesławLeśmian, #PoezjaPolska, #Leśmian, #PolskaLiteratura, #AlternatywnaPoezjaSpiewana, #AIternatywa Zbieram na sałatkę https://suppi.pl/poezje-krzyczane