Bolesław Leśmian - Ogród Zaklęty

Przetworzono przy pomocy Suno AI Dziękuję za wszystkie subskrypcje i proszę osoby, które jeszcze tego nie robią o kliknięcie w dzwonek Tak mi mówili aniołowie, Co znają prawdę, skrytą w słowie, Ze tam, gdzie, wisząc nad przestrzenią, Brzegi wieczności się zielenią, Przedarłszy czasu mdłe osłony, Wzgórzami tęsknot otoczony, Zakwita ogród niezbadany, Zaczarowany, obłąkany — Zaczarowany skonem zorzy I obłąkany mgłą bezdroży! Więc, wizją skrzydeł spromieniony, Szedłem w cudowne owe strony, Poprzez stężałych snów urwiska, Przez dawnych bytów uroczyska, I nieraz w dzikiej swej podróży Spotkałem widma bladych róży, I mary lilij, co w przestworze Na widziadlanem tkwią jeziorze. I spotykałem śród rozdołów Omszone zwłoki tych aniołów, Których Bóg strącił w te bezdenie Za potępieńcze serc płomienie .. . I spotykałem senne kraje, Gdzie wszystko mgłą i mgłą się staje, Gdzie się kołysze w mgieł odmęcie Dziwaczny okręt przy okręcie, A melancholii słodkie fale Przez ich pokłady mkną niedbale I w bezpowrotne płyną dale !... Aż wreszcie, depcząc pierś obłoku, Jakiegoś Boga mając w oku, Z duszą na wschodzie i zachodzie, Stanąłem blady w tym ogrodzie! Tam każde drzewo jest zaklęte, Tam są topole wniebowzięte, Kaskady drętwe, w snach skąpane, Mocą obłędów sfałdowane, I takich jezior tonie sine, Że straszno spojrzeć w ich głębinę, Że straszno spojrzeć w ich zwierciadła, By twarz ci nagle nie pobladła, Gdy ujrzysz skryte w nich widziadła. Pod jednem drzewem niezbadanem, Zaczarowanem, obłąkanem, Gdzie każdy liść od marzeń kona, Nawpół stworzona, wpół wyśniona, Królewna cudna odpoczywa! Z skroni jej warkocz wonny spływa, Spływa i wpływa w alej głębie, Zwisa na każdej skały zrębie, Po wszystkich ścieżkach tak się ściele, Jak czarodziejskie jakieś ziele, A w górze — srebrem pałająca, Niewyczerpana głąb’ miesiąca! Mów mi, królewno moja blada, W jaki się mrok twój sen zapada? I z jakich stron twych oczu dale? I z jakich mórz twych warg korale? I z jakich piekieł twe warkocze, Po których drżący teraz kroczę? I mów mi, w jaką wiodą stronę Warkocze twoje nieskończone — Bo mię na wiek, na wiek już cały Warkocze twoje opętały! Ach! idźcie wszyscy, idźcie ze mną, Ku niej — w krainę ponadziemną, Lecz nie pytajcie mnie (o Boże! I któż mnie spytać o to może!), Gdzie jest ten ogród, gdzie te światy, Do których wszystkie tęsknią kwiaty, I wszystkie dusze, snem ozdobne, Co są do kwiatów tak podobne! I skąd ta powieść moja rzewna? I czem jest cudna ta królewna? Bo, choć mi serce rozpłomienia, Już nie pamiętam jej imienia! I choć mi zawsze taka bliska, Już nie pamiętam jej nazwiska! Lecz wiem, że ogród ten istnieje, Że tai straszne jakieś dzieje, Ach! dzieje straszne, niezbadane, Zaczarowane, obłąkane — Bo mi mówili aniołowie, Co znają prawdę, skrytą w słowie, Że tam, gdzie wisząc nad przestrzenią, Brzegi wieczności się zielenią, Przedarłszy czasu mdłe osłony, Wzgórzami tęsknot otoczony, Zakwita ogród niezbadany, Zaczarowany, obłąkany! Zaczarowany skonem zorzy I obłąkany mgłą bezdroży! #PoezjeKrzyczane, #BolesławLeśmian, #PoezjaPolska, #Leśmian, #PolskaLiteratura, #AlternatywnaPoezjaSpiewana, #AIternatywa Zbieram na sałatkę https://suppi.pl/poezje-krzyczane