ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΜΟΥ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ

Το μαύρο μου πουκάμισο πάντα αυτό φοράω Και Κρητικά λεβέντικα στους δρόμους περπατάω Οι φίλοι με φωνάζουνε καψούρη κι ερωτιάρη, κι αυτή που με παράτησε, τ’ αρχίδια μου να πάρει. Λεβέντης , ερωτιάρης και μεροκαματιάρης, χαΐρι δεν θα κάνεις στεφάνι αν δεν βάλεις. Βλέπω και τα χάλια σας , εσάς τους παντρεμένους, χειρότερα περνάτε κι ‘από φυλακισμένους. Στον έρωτα μου είπανε ποτέ να μην τζογάρω, να παίζω πάντα άμυνα, στο τέλος να σκοράρω. Σ ’αυτές που δεν μ ’αγάπησαν κακία δεν κρατάω Μπορεί να μην τους άρεσε τ ’άρωμα που φοράω. Λεβέντης , ερωτιάρης και μεροκαματιάρης, χαΐρι δεν θα κάνεις στεφάνι αν δεν βάλεις. Βλέπω και τα χάλια σας , εσάς τους παντρεμένους, χειρότερα περνάτε κι ‘από φυλακισμένους. Πάντα είμαι κύριος στα ραντεβού που βγαίνω τις κοπελιές τις όμορφες ποτέ μου δεν χορταίνω Σαμπάνιες κι’ αστακούς γι’ αυτές χρυσοπληρώνω Και μένω πάλι άφραγκος μα εγώ δεν μετανιώνω Λεβέντης , ερωτιάρης και μεροκαματιάρης, χαΐρι δεν θα κάνεις στεφάνι αν δεν βάλεις. Βλέπω και τα χάλια σας , εσάς τους παντρεμένους, χειρότερα περνάτε κι ‘από φυλακισμένους. Λεβέντης , ερωτιάρης και μεροκαματιάρης, χαΐρι δεν θα κάνεις στεφάνι αν δεν βάλεις. Βλέπω και τα χάλια σας , εσάς τους παντρεμένους, χειρότερα περνάτε κι ‘από φυλακισμένους.