ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ Η ΜΟΝΑΞΙΑ

Εγώ δεν είμαι ουρανός να 'χω γαλάζιο χρώμα, είμαι χειμώνα παγωνιά που σου τρυπά το σώμα. Εγώ δεν είμαι ουρανός να μην μ' αγγίζει χέρι, είμαι του κόσμου η μοναξιά που ο πονεμένος ξέρει. Τι ζήτησα ο άμοιρος μες στην ζωή να έχω. Μία καρδιά να μ’άγαπα δύναμη , ν' αντέχω. Τα λάθη μου κι αν πλήρωσα μυαλό δεν έχω βάλει. Τα λάθη που με πλήγωσαν τα ίδια κάνω πάλι. Ξημέρωσε κι αναζητώ μιαν αφορμή να ζήσω. Την απονοιά του κόσμου αυτού, να μην ξαναντικρίσω Εγώ δεν είμαι άνεμος κανείς να μην με βλεπει, είμαι η σκέψη του τρελού που λογισμό δεν έχει. Εγώ δεν είμαι άνεμος φουρτούνες να σηκώνω, Είμαι καημός που δεν περνά κι αντεχει μες στον χρόνο. Όσες φορές προσπάθησα να βρω τον ίσιο δρόμο, τρικλοποδιές μου βάζανε, με βύθιζαν στον πόνο. Τα λάθη μου κι αν πλήρωσα μυαλό δεν έχω βάλει. Τα λάθη που με πλήγωσαν τα ίδια κάνω πάλι. Ξημέρωσε κι αναζητώ μιαν αφορμή να ζήσω. Την απονοιά του κόσμου αυτού να μην ξαναντικρίσω. Κι αν πολεμάω με σκιές εγώ δεν κάνω πίσω, Ποτέ μου δεν φοβήθηκα, θ΄αντέξω, θα νικήσω. Όσα μου πήρε η ζωή, ποτέ δεν τα ξεχνάω. Στις σκέψεις που πλανεύομαι ξανά τα συναντάω. Τα λάθη μου και αν πλήρωσα μυαλό δεν έχω βάλει. Τα λάθη που με πλήγωσαν τα ίδια κάνω πάλι. Ξημέρωσε και αναζητώ μιαν αφορμή να ζήσω. Την απονοιά του κόσμου αυτού να μην ξαναντικρίσω.