De Stad Houdt Haar Adem In

Tekst (c) 2026 Peter Keijsers Uit de nog uit te komen dichtbundel Dichterbij DE STAD HOUDT HAAR ADEM IN De zon hangt hoog als een vergeten vuur Ze legt haar hand op steen en op beton. De straten spiegelen in trillend licht, Alsof de dag niet verder komen kon. Geen haast meer op de pleinen van de stad, De terrassen vallen langzaam stil. Zelfs het verkeer lijkt moe geworden, Alsof niets nog verder wil En iedereen zoekt schaduw, zoekt een zuchtje wind, Een plek waar zelfs de tijd weer adem vindt. De stad houdt haar adem in, Alsof de zomer alles heeft gewonnen. Geen geluid dan het zoemen van de zon, En de hitte die maar is begonnen. Ramen dicht en gordijnen neer, Iedereen wacht op de avondwind. Tot de eerste druppel eindelijk valt, En de stad zichzelf terugvindt. De vogels zwijgen tussen dorre takken, De bomen dromen van een verre bui. Een fontein wordt even een bestemming, Een schaduwplek een kostbaar thuis. Kinderen laten lege pleinen achter, Waar gisteren nog gelach weerklonk. Nu tikt alleen de warmte verder, In iedere straat, op ieder balkon. En iedereen zoekt schaduw, zoekt een zuchtje wind, Een plek waar zelfs de tijd weer adem vindt. De stad houdt haar adem in, Alsof de zomer alles heeft gewonnen. Geen geluid dan het zoemen van de zon, En de hitte die maar is begonnen. Ramen dicht en gordijnen neer, Iedereen wacht op de avondwind. Tot de eerste druppel eindelijk valt, En de stad zichzelf terugvindt. Maar ergens achter al dat brandend licht, Ligt regen al te wachten op zijn uur. Geen zomer duurt voor eeuwig voort, Geen zon behoudt voor altijd haar bestuur De stad houdt haar adem in, Tot de hemel eindelijk zal breken. En de eerste koele wind vertelt, Wat de hitte heeft verzwegen. Dan stroomt het leven weer naar buiten, Lachen vult opnieuw het plein. Want een stad leeft niet van stenen, Maar van mensen die er samen zijn. En iedereen zoekt schaduw, zoekt een zuchtje wind, Een plek waar zelfs de tijd weer adem vindt. De stad houdt haar adem in, Alsof de zomer alles heeft gewonnen. Geen geluid dan het zoemen van de zon, En de hitte die maar is begonnen. Ramen dicht en gordijnen neer, Iedereen wacht op de avondwind. Tot de eerste druppel eindelijk valt, En de stad zichzelf terugvindt. En iedereen zoekt schaduw, zoekt een zuchtje wind, Een plek waar zelfs de tijd weer adem vindt...