Μέσα στη λίμνη η ψυχή

Μέσα στη λίμνη η ψυχή Μουσική/Στίχοι: Παναγιώτης Βασιλείου Βότσαλο στην λίμνη Μια φορά κι έναν καιρό, δίπλα σε μια ήσυχη λίμνη, καθόταν ένα παιδί και παρατηρούσε το νερό. Η επιφάνειά της ήταν τόσο γαλήνια που καθρεφτιζόταν πάνω της ο ουρανός. Το παιδί πήρε ένα μικρό βότσαλο και το πέταξε μέσα. «Πλουπ!» έκανε, και αμέσως κύκλοι άρχισαν να απλώνονται στο νερό. Μικρά κυματάκια γεννήθηκαν στο σημείο που έπεσε το βότσαλο και ταξίδεψαν προς όλες τις κατευθύνσεις, ώσπου έφτασαν μέχρι την ακτή. Το παιδί ενθουσιάστηκε, αλλά μετά σκέφτηκε: «Θέλω να σταματήσω αυτά τα κύματα!» Έσκυψε και άρχισε να αγγίζει το νερό με τα χέρια του, προσπαθώντας να το ηρεμήσει. Όμως κάθε άγγιγμα δημιουργούσε καινούργια κύματα, πιο έντονα, πιο μπερδεμένα. Η λίμνη αντί να ησυχάζει, γινόταν όλο και πιο ταραγμένη. Απογοητευμένο, το παιδί σταμάτησε και κάθισε ακίνητο. Πέρασαν λίγα λεπτά. Και τότε κάτι μαγικό συνέβη. Χωρίς να κάνει τίποτα, τα κύματα άρχισαν σιγά-σιγά να μικραίνουν. Οι κύκλοι ξεθώριασαν, η επιφάνεια ηρέμησε… και σύντομα η λίμνη έγινε ξανά ήρεμη, όπως πριν. Τότε, ένας σοφός γέροντας που καθόταν πιο πέρα του είπε: «Βλέπεις; Το νερό ξέρει να ηρεμεί μόνο του, αρκεί να μην το ανακατεύεις.» Το παιδί τον κοίταξε με απορία. Ο γέροντας χαμογέλασε και συνέχισε: «Έτσι είναι και οι σκέψεις μας. Όταν μια σκέψη πέφτει στο μυαλό μας, δημιουργεί “κύματα”. Αν προσπαθούμε συνεχώς να τη διώξουμε ή να την αλλάξουμε, την ανακατεύουμε περισσότερο και η ταραχή μεγαλώνει.» Το παιδί σκέφτηκε για λίγο και ρώτησε: «Και τι πρέπει να κάνουμε;» «Τίποτα παραπάνω από το να τις αφήνουμε να είναι», απάντησε ο γέροντας. «Όπως το νερό, έτσι και οι σκέψεις, αν δεν τις αγγίζουμε συνεχώς, σιγά-σιγά ηρεμούν και φεύγουν μόνες τους.» Το παιδί κοίταξε ξανά τη λίμνη. Και αυτή τη φορά, δεν πέταξε άλλο βότσαλο.