Μετά ήρθε η καταιγίδα

Στίχοι - Μουσική επιμέλεια : Χατζησωτηρίου Δημήτρης. Όλα αρχίσαν, με ένα βλέμμα κλεφτό. Το φλερτ μια ανάσα, παιχνίδι τρελό. Κάθε λέξη σου σπίθα, το γέλιο σου φως. Εμοιαζε ο κόσμος, γλυκός κι ανοιχτός. Πετούσα στα σύννεφα, δεν είχα κορμί, κάθε λεπτό μαζί σου, μια ολόκληρη ζωή. Ζούσα το όνειρο, την κάθε στιγμή. Νόμιζα η αγάπη, πως κρατάει μια ζωή. Ήσουν το καταφύγιο, το λιμάνι, η στεριά. Μα η μοίρα, μού έστηνε παγίδα κρυφά. Κι όσο ανέβαινα ψηλά, τόσο ξέχναγα τη γη. Μέχρι που η νύχτα, μάς βρήκε μαζί. Μετά ήρθε η καταιγίδα, όλα μαύρισαν μεμιάς. Εσβησε η ελπίδα, χάθηκε ο παλμός της καρδιάς. Πώς αλλάζουν οι καιροί, πώς στερεύει το φιλί, από τα σύννεφα στον πάτο, μια ανάσα μακριά από το όνειρο. Ένα «μαζί» που ξεθώριασε, που έγινε «εγώ». Και έμεινα μόνος, το βάρος να κουβαλώ. Το φλερτ εκείνο το όμορφο, τώρα πονά, σαν μαχαιριά, που χτυπάει σιωπηλά. Δεν είναι ο πόνος, που με σπάει στα δυο. Είναι που πίστεψα, σε ψεύτικο θεό. Που έδωσα τα πάντα, και ξέμεινα γυμνός. Μέσα στην καταιγίδα σου, ο μόνος ναυαγός. Μετά ήρθε η καταιγίδα, όλα μαύρισαν μεμιάς. Εσβησε η ελπίδα, χάθηκε ο παλμός της καρδιάς.