Göksu

Ne çok vakit geçmiş. Ne çok şey değişti hayatlarımızda. Belki yeni insanlar geldi, hikâyeleriyle hikâyelerimiz kesişip yepyeni bir başkasını oluşturdu. Hüzün, acı... Bitmiyor, dünyada misafir olmanın bedellerinden biri de bu. Gariplik böyle bir şey efendim. Lâkin bütün bir kâinat muhabbet ile yoluna devam ediyor. Aşk imiş her ne var âlemde İlim bir kıyl-ü kâl imiş ancak diyen sanmayın ki beşerî aşkı tarif etmiş, elbet o da var aşk denilen koca ummânın içinde ya, sadece bir cüzü, daha kolaylaşsın diye ahiri kulun, Allah’ın bir lütfu. Cennetine girebilsin için kuluna merhametinin tecellisi gönlüne birini yerleştirmesi, bir de bunu karşılıklı kılması. Kul düştü mü, savsakldı mı, bocaladı mı tutup onu elinden düzeltecek birini göndermesi hep Rabb’in kuluna rahmeti. Ne vakit korksa, yeise kapılsa kul, “Korkma” diyince muhabbetin diğer yarısı, korkmasın, ümidi yeniden bir elbise gibi giysin, imtihanları göğüslemekte kolaylık olsun diye kuluna Cemâl ismi ile tecelli etmesi... Yani efendim siz inanmayın insan insanın kurdudur diyenlere, insan insanın dünya ve ahiret nimetidir. Tek biri için değil, ikisi için de... *** Aslına bakarsanız bunları söylemek değildi niyetim buraya gelirken, ammâ demişler ya “Dayak bile nasib ile” diye, bu söylediklerim de o hesap oldu. *** Verdiğimiz ara... Buraya türlü bahaneler yazabilirim, lâkin vazgeçtim. Şu an buradayım. Vakt-i şeriflerimiz hayr olsun...