the Ancient Voice - Vǫluspá

ЛІРИКА: Vindar hvísla yfir jǫrð, nótt er djúp ok stjarna föl. Und rótum asks hins mikla, forn orð lifa enn. Í myrkri sefr Miðgarðr, en örlǫg vakna hægt. Rúnir blæða í steini, ok tíð er komin. Sá ek sól í blóði renna, yfir himin, rauð sem sár. Fjǫll skalfu, höf brimuðu, ok ulfar gólu fjar. Bǫrn jarðar stóðu hljóð, með ótta bundin fast. Engi maðr fann orð til svara, því skuggar komu nær. Und Yggdrasils fornum greinum, sat ek ein í köldum vind. Rætur trésins drukku minningar, frá upphafi þessa heims. Askar sugu blóð ok tár, frá konungum liðinna ára. Rúnir brunnu í hjarta mínu, sem eldr í dimmri nótt. Vakið… vakið… bǫrn Miðgarðs. Heyrið… heyrið… kall örlaga. Urðr spinnr, Verðandi sér, Skuld gengr, í skugga heims. Vǫlva sér, hvat verða skal. Eldr ok íss, mun gleypa allt. Yggdrasill skelfr, himinn klofnar. Myrkr rís nú, yfir Miðgarð. Hrafnar flugu yfir vígi, svartir vængir báru tíð. Óðins augu sáu fjarlægt, þat er engi vildi sjá. Gjallarhorn mun hljóma brátt, yfir dali, yfir fjǫll. Loki brosir undir myrkri, bundinn enn, en eigi lengi. Sér ek Fenri hrista fjǫtra, eld í augum, hungur kalt. Sér ek Miðgarðsorm vakna, í djúpi hafs með eitrblóð. Bǫnd hins gamla eru veik, tíð hins nýja nálgast nú. Goð ok menn munu falla, er síðsta sól gengr niður. Fehu… Uruz… Ansuz… Raidō… Kaunan… Algiz… Vǫlva sér, hvat verða skal. Eldr ok íss, mun gleypa allt. Yggdrasill skelfr, himinn klofnar. Myrkr rís nú, yfir Miðgarð. En eftir eld… ok eftir blóð… mun jǫrð rísa… græn á ný… En fyrst… skal heimr falla…