the Ancient Voice - Myrkr yfir Miðgarði

ЛІРИКА: Ský verða svǫrt… stjörnur hverfa… vindr þagnar… Yfir jǫrð manna fellr skuggi hljótt. Engi fugl syngr, engi eldr brennr. Sá ek bǫrn við elda kalda, með augu full af ótta. Þau spurðu himin orðlausan, hví sól var horfin. Gamlar konur litu norðr, ok bundu hendur fast. Þær mundu orð hin fornu, sem engi vildi heyra. Í skógum dó söngr fugla, ok árnar runnu hægt. Skuggar lengdust yfir steina, ok mold varð þung. Vargr stóð á fjallatindi, ok horfði yfir heim. Í augum hans var hungur, ok tíðin sjálf. Heyrið… kall úr myrkri. Finnið… andardrátt heims. Skuggar vakna, rúnir blæða. Myrkr yfir Miðgarði! Himinn brotnar nú. Myrkr yfir Miðgarði! Askr skelfr. Myrkr yfir Miðgarði! Blóð rennr sem regn. Myrkr yfir Miðgarði! Ragnarǫk er nær. Hrafnar flugu lágt í regni, með vængi sem nóttin sjálf. Konungar féllu á kné, án sverðs, án stolts. Templar tóku eld sinn, en loginn lifði skammt. Því vindr frá norðri kom, ok tók allt ljós. Sá ek borgir verða tómar. Sá ek börn missa nöfn. Sá ek menn missa trú. Sá ek stjörnur deyja. Engi konungr stöðvar tíð, engi guð breytir örlǫgum. Þat sem var ritað í rúnir, lifir nú fyrir oss. Vindr… eldr… blóð… myrkr… Myrkr yfir Miðgarði! Himinn brotnar nú. Myrkr yfir Miðgarði! Askr skelfr. Myrkr yfir Miðgarði! Blóð rennr sem regn. Myrkr yfir Miðgarði! Ragnarǫk er nær. En undir ösku… undir blóði… undir falli… sefr nýr heimr…