رضا براهنی اسماعیل را میخواند

توضیحات ویکیپدیا: اسماعیل شعر بلندی است از رضا براهنی که در سال ۱۳۶۶ از سوی انتشارات مرغ آمین در تهران منتشر شد. براهنی این شعر را برای مرگ اسماعیل شاهرودی در ۱۳۶۰ سروده و به او تقدیم کرده‌است.[۱][۲] اسماعیل در این شعر همین‌طور به اسماعیل فرزند ابراهیم و ماجرای ذبح او[۳] و سربازان جنگ ایران و عراق اشاره دارد.[۴] این شعر درون‌مایه‌ای ضد جنگ نیز دارد و به همراه زمین سوخته اثر احمد محمود و شعر نام تمام مردگان یحیا است از محمدعلی سپانلو از مهم‌ترین آثار ادبی مربوط به جنگ دانسته شده[۵] و برخی آن را از بزرگ‌ترین اشعار جنگ در ادبیات فارسی دانسته‌اند.[۶] فرم این شعر را متأثر از شعر زوزه اثر آلن گینزبرگ دانسته‌اند.[۷][۸] براهنی، رضا (۱۳۶۶). اسماعیل. تهران: مرغ آمین. کریمی، ابوذر (۱۳۹۱). «شعر رئالیست: نکاتی در جنبه‌های اجتماعی و سیاسی شعر «اسماعیل»». سوره اندیشه. تهران (۶۶ و ۶۷): ۱۹۸-۱۹۵. پوری، آوات (۲۶ مهر ۱۳۹۷). «پل‌های میان شاهرودی و براهنی». میدان. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ فوریه ۲۰۲۰. دریافت‌شده در ۱۵ فوریه ۲۰۲۰. درمنکی، خلیل (۱۳۸۵). «نقدونظر: (میزگرد بررسی شعر دهه پنجاه) وقتی از افول حرف می‌زنیم، از چه حرف می‌زنیم». گوهران. تهران (۱۳ و ۱۴): ۳۳۱-۳۱۳.