EP331-360 นิยายเสียงเรื่องลู่ชิง ตอนหยิ่งผยองก่อนยอมศิโรราบ และการเผาผลาญจนสิ้นซาก

บทที่ 331 หยิ่งผยองก่อนยอมศิโรราบ และการเผาผลาญจนสิ้นซาก สวัสดีค่ะ ขอให้มีความสุขกับการฟังค่ะ ช่องนี้โดนปฏิเสธ การเปิดสร้างรายได้ค่ะ เพื่อนๆสามารถสนับสนุนแอดมินได้ทางพร้อมเพย์ ตามหน้าคลิป ขอบคุณทุกท่านค่ะ ฟังกันต่อค่ะ "เจ้าเด็กสารเลว! ที่นี่คือที่ไหน! เจ้าคิดจะทำอะไรกันแน่?!" เฒ่าโรคระบาดเห็นลู่ชิงปรากฏตัวขึ้น ยิ่งเมื่อมองออกว่าร่างนี้เกิดจากพลังจิตวิญญาณอันกล้าแข็งที่ก่อรูปขึ้น หน้าของเขาก็ถอดสี หัวใจดิ่งวูบลงสู่ตาตุ่ม ลางสังหรณ์ร้ายกลายเป็นจริง ที่นี่คือมิติของอาวุธวิญญาณอีกชิ้นหนึ่ง และที่เลวร้ายกว่านั้น คือเป็นอาวุธวิญญาณที่ตกอยู่ภายใต้การควบคุมของลู่ชิงโดยสมบูรณ์ มิเช่นนั้น ด้วยระดับพลังของลู่ชิง จะสามารถใช้ 'พลังจิตแปลงรูป' ในระดับนี้ได้อย่างไร "ไม่ทำอะไรหรอก เฒ่าโรคระบาด ก่อนหน้านี้เจ้าเพิ่งจะปากดี บอกว่าข้าทำอะไรเจ้าไม่ได้ไม่ใช่หรือ งั้นลองทายซิ ว่าตอนนี้เจ้าอยู่ที่ไหน?" ลู่ชิงมองดูน้ำเต้าโรคระบาดด้วยท่าทีสบายๆ "ไม่ต้องมาทำเป็นลึกลับ ที่นี่ก็แค่มิติอาวุธวิญญาณอีกแห่งเท่านั้นแหละ!" เฒ่าโรคระบาดแค่นเสียงเย็น มาถึงขั้นนี้ เขารู้ดีว่าคงหลอกลู่ชิงไม่ได้อีกต่อไป จึงเลิกเล่นลิ้น "เจ้าหนู เจ้าช่างดวงดีจนน่าอิจฉา เป็นแค่ระดับกลั่นลมปราณกระจอกๆ แต่กลับครอบครองอาวุธวิญญาณถึงสองชิ้น แต่จำไว้เถอะ ไม้แข็งเกินไปย่อมหักง่าย วาสนาที่แรงกล้าเกินตัว ก็เหมือนราดน้ำมันลงกองไฟ ระวังตัวไว้ให้ดี สักวันเจ้าอาจจะต้องตายอย่างอนาถ ตกนรกหมกไหม้ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิด!" "เรื่องนั้นไม่ต้องให้เจ้ามาห่วงหรอก" ลู่ชิงตอบเรียบๆ "ในเมื่อเจ้าทายถูกว่าเป็นมิติอาวุธวิญญาณ งั้นลองทายดูซิว่า... เป็นอาวุธชิ้นไหน?" "ต่อให้เป็นอาวุธชิ้นไหน ก็ไม่มีวันทำลายน้ำเต้าโรคระบาดของข้าได้!" เฒ่าโรคระบาดตะโกนกร้าว "เจ้าหนู ข้าขอเตือนว่าอย่าเสียแรงเปล่าเลย ถ้าเจ้าอยากรู้เรื่องราวยุคโบราณจริงๆ ลองพิจารณาข้อเสนอของข้าดูอีกทีไหม แค่เจ้าปล่อยข้าไป ข้าไม่เพียงจะเล่าเรื่องในอดีตให้ฟัง แต่จะถ่ายทอดสุดยอดวิชาให้ด้วย อนาคตเจ้าจะได้บรรลุขั้นจินตาน (แก่นทองคำ) ก้าวสู่ขั้นหยวนเสิน (จิตวิญญาณ) หรือแม้แต่จะเป็นเซียนบรรพชน ก็ไม่ใช่เรื่องยาก!" "คุยโวโอ้อวดเสียจริงนะ เป็นเซียนบรรพชน? เฒ่าโรคระบาด ข้าไม่ยักรู้ว่าเจ้ามีปัญญาทำเรื่องพรรค์นั้นได้ด้วย? เมื่อก่อน ตอนเจอกับสำนักเซียนฝ่ายธรรมะ เจ้าก็เป็นแค่หนูสกปรกที่วิ่งหนีหัวซุกหัวซุน วันๆ ได้แต่หลบๆ ซ่อนๆ ไม่กล้าโผล่หัว ที่พอจะมีชื่อเสียงขึ้นมาได้บ้าง ก็เพราะอาศัยบารมีของไอ้น้ำเต้าผุๆ ใบนี้นั่นแหละ ตอนนี้กลับกล้ามาคุยโตโอ้อวด ช่างหน้าไม่อายสิ้นดี!" ขณะที่เฒ่าโรคระบาดกำลังจะร่ายยาวเพื่อกล่อมลู่ชิงอีกรอบ เสียงเยาะเย้ยถากถางก็ดังแทรกขึ้นมาจากรอบทิศ "ใคร?!" เฒ่าโรคระบาดสะดุ้งสุดตัว มีคนรู้ประวัติของเขาละเอียดขนาดนี้ ย่อมต้องเป็นคนที่อยู่ร่วมยุคสมัยเดียวกันกับเขาแน่ หรือว่า... จะเป็นคนหนุนหลังลู่ชิงคนนั้นจริงๆ!