EP 361-390 นิยายเสียงเรื่อง แค่มองฉันก็หยั่งรู้สรรพสิ่งได้ ตอน ความเคลื่อนไหวในแดนลับ

บทที่ 361 ความเคลื่อนไหวในแดนลับ และการเปิดหูเปิดตา ณ แดนลับเขาเสวียนคง (เขาหลุดพ้น) ยามเมื่อเสียงแห่งมรรคาฟ้าดินดังกังวานขึ้นเป็นคำรบที่สี่ สรรพชีวิตต่างหยุดชะงัก กิจกรรมทั้งมวลถูกพักไว้ เพื่อเงี่ยหูสดับฟังอย่างตั้งใจ สุรเสียงแห่งมรรคาอันไพศาลไร้ขอบเขต ก้องสะท้านไปทั่วแปดทิศฟ้าดิน แม้แต่เขตแดนลับก็ไม่อาจปิดกั้นอานุภาพนี้ได้ จวบจนเสียงนั้นจางหายและเงียบสงบลง ผู้คนจึงได้สติกลับคืนมา ก่อเกิดเสียงเซ็งแซ่ขึ้นทันใด "เสียงแห่งมรรคาฟ้าดินครั้งที่สี่ มาเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" "ข้าสัมผัสได้... ความเข้มข้นของปราณวิญญาณในแดนลับกำลังเพิ่มสูงขึ้น!" "เมื่อเสียงแห่งมรรคาครั้งที่สี่ดังขึ้น นั่นหมายความว่ากฎเกณฑ์ฟ้าดินภายนอกได้วิวัฒนาการจนสมบูรณ์ยิ่งขึ้นแล้ว!" ... ผู้คนในแดนลับต่างวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างอื้ออึง ณ วิหารโบราณอันเรียบง่ายบนยอดเขาเสวียนคง เจตจำนงอันทรงพลังหลายสายกำลังสื่อสารกันผ่านห้วงจิต "เสียงแห่งมรรคาครั้งที่สี่ดังขึ้นแล้ว กฎเกณฑ์ฟ้าดินภายนอกคงวิวัฒนาการจนสามารถรองรับตัวตนระดับพวกเราได้ในเร็ววัน" "ยังไม่พอ... เสียงครั้งที่สี่ปรากฏ หมายความว่ากฎเกณฑ์เพิ่งจะรองรับให้ผู้มีตบะระดับ 'ขอบเขตจู้จี' (ก่อรากฐาน) เคลื่อนไหวได้โดยอิสระเท่านั้น หากพวกเราต้องการก้าวหน้าไปอีกขั้นเพื่อข้ามผ่านทัณฑ์สวรรค์สู่ 'ขอบเขตจินตาน' (แก่นทองคำ) ยังนับว่าห่างไกลนัก อย่างน้อยต้องรอให้ถึงเสียงครั้งที่ห้าเสียก่อน" "ไม่ต้องรีบร้อน เสียงครั้งที่สี่มาเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ คิดว่าเสียงครั้งที่ห้าคงอีกไม่นานเกินรอ" "ทว่า ในเมื่อเสียงครั้งที่สี่ดังขึ้น แสดงว่ากฎเกณฑ์ภายนอกมีความมั่นคงและสมบูรณ์ในระดับหนึ่งแล้ว ตามบันทึกโบราณ วาสนาฟ้าดินบางอย่างก็น่าจะได้เวลาปรากฏขึ้น... บางที อาจถึงเวลาปล่อยให้เหล่าศิษย์ในแดนลับออกไปหาประสบการณ์ข้างนอกบ้างแล้ว" "ถูกต้อง แดนลับของพวกเรา ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงมิติย่อยที่อิงอาศัยโลกหลัก กฎเกณฑ์ภายในย่อมมีความบกพร่องโดยธรรมชาติ หากศิษย์ไม่ได้ออกไปเผชิญโลกกว้าง รากฐานย่อมยากจะมั่นคง" "เช่นนั้นก็ให้พวกเขาออกไปฝึกฝนเสียก่อน เขาเสวียนคงของเรา ท้ายที่สุดจำต้องหยั่งรากลงในโลกหลัก จึงจะเติบโตแข็งแกร่งได้อย่างแท้จริง" "อีกเรื่องหนึ่ง... ครั้งก่อนทาง 'หออูเจียน' ได้สืบพบร่องรอยของเจ้าโจรน้อยที่บังอาจลบหลู่เกียรติภูมิของเขาเสวียนคงเราแล้วมิใช่หรือ ถือโอกาสนี้ลองดูเถิดว่า จะสามารถจับตัวมันมาเพื่อโปรดสัตว์ได้หรือไม่" "ประเสริฐ! เด็กหนุ่มผู้นั้นชัดเจนว่าเป็นหนึ่งในผู้มีวาสนาใหญ่หลวงแห่งยุคสมัย หากสามารถโน้มน้าวให้หันมาเลื่อมใสในรสพระธรรมได้ ย่อมเพิ่มพูนรากฐานและความแข็งแกร่งให้แก่เขาเสวียนคงของเรา" ... ไม่นานนัก แผ่นป้ายคำสั่งแห่งพุทธะก็ลอยละลิ่วออกจากวิหารน้อยบนยอดเขา มุ่งตรงลงสู่เบื้องล่าง เพียงชั่วอึดใจ มันก็ร่อนลงสู่ตำหนักอันโอ่อ่าบริเวณไหล่เขา ตกมาอยู่ในมือของ 'เสวียนอี้' เมื่อเสวียนอี้อ่านข้อความในคำสั่งจบ สีหน้าก็พลันเคร่งขรึมขึ้นทันที เขาบัญชาให้คนลั่นระฆังธรรมที่หอระฆังโดยพลัน เหง่ง หง่าง...