Küskünüm

Küskünüm biraz hayata, biraz da zamana, İçimde sessiz kalan kırık bir hatıra. Gülüşlerim yerinde ama eksik bir yanım, Kalabalıklar içinde kaybolur bazen adım. Küskünüm; ne fırtına ne de yağmur bilir, Bazı yaralar vardır, sadece kalp görür. Sustum diye sanmayın geçtiğini her şeyin, En derin çığlıkları sessizlik söyler insanın. Ne bir özür beklerim, ne de geri döneni, Bazı gidişler alır insanın tüm nedenlerini. Şimdi içimde adı konmamış bir hüzün var, Ve herkes giderken anladım: İnsan en çok, değer verdiğine küsermiş; Bir daha eskisi olamayacağını bildiği gün... Küskünüm biraz hayata, biraz da zamana, İçimde sessiz kalan kırık bir hatıra. Gülüşlerim yerinde ama eksik bir yanım, Kalabalıklar içinde kaybolur bazen adım. Küskünüm; ne fırtına ne de yağmur bilir, Bazı yaralar vardır, sadece kalp görür. Sustum diye sanmayın geçtiğini her şeyin, En derin çığlıkları sessizlik söyler insanın. Ne bir özür beklerim, ne de geri döneni, Bazı gidişler alır insanın tüm nedenlerini. Şimdi içimde adı konmamış bir hüzün var, Ve herkes giderken anladım: İnsan en çok, değer verdiğine küsermiş; Bir daha eskisi olamayacağını bildiği gün... Şimdi içimde adı konmamış bir hüzün var, Ve herkes giderken anladım: İnsan en çok, değer verdiğine küsermiş; Bir daha eskisi olamayacağını bildiği gün...