Tumi Ahar Botora

ফাগুণৰে পছোৱাই সানি থৈ গ’ল, তুমি অহাৰে বতৰা... বুকুৰে মৰমবোৰ বাঢ়ি বাঢ়ি গ’ল, তুমি জানা নে নাজানা? নিলীমা আকাশতে মেঘৰে আঁৰে আঁৰে, খোজ দিছা তুমি মোৰ হৃদয়ৰ দাপোণতে। ​অন্তৰা ১ (Verse 1): পলাশৰ ৰঙা খিনি কেনেকৈ নো সানো, তোমাৰে দুগালতে? ক’বলৈ বহুত কথা, ভাষা বিচাৰি নাপাওঁ, তুমি কাষত থাকিলে। এই বাটেৰে তুমি আহিবা বুলি, ৰৈ আছোঁ মই দুচকু মেলি। ​ ফাগুণৰে পছোৱাই সানি থৈ গ’ল, তুমি অহাৰে বতৰা... বুকুৰে মৰমবোৰ বাঢ়ি বাঢ়ি গ’ল, তুমি জানা নে নাজানা? ​ বতাহজাকে যেন কাণে কাণে কৈ যায়, তুমি মাথোঁ মোৰে বুলি। অভিমানী এই মন, আন কাকো নিবিচাৰে, তোমাৰে মৰমৰ সলনি। এটি মিঠা হাঁহিৰে সলাই দিয়া না, মোৰ এই উকা পৃথিৱীখন। ফাগুণ আহে, ফাগুণ যায়, মৰমবোৰ মাথোঁ থাকি যায়। তুমি আৰু মই, এক হৈ ৰৈ যাওঁ... আমাৰে এই প্ৰেমৰ গান গাই।